Stop met wachten op erkenning die nooit zal komen.
Stop met het financieren van levens waar jij geen deel van uitmaakt.
Ik heb alles voor mijn zoon gedaan. En op zijn bruiloft kreeg ik niet eens een zitplaats.
Dus ik heb teruggepakt wat ik kon. Niet uit rancune, maar uit zelfrespect.
De quilt ligt nog steeds bij mijn deur. Onaangeraakt. Het lint zit er nog omheen.
Misschien geef ik het hem ooit nog eens.
Of misschien bewaar ik het wel voor mezelf – als een herinnering dat mijn liefde echt was, ook al werd die niet beantwoord.
Hoe dan ook, ik heb er genoeg van om te wachten tot ik gezien word.
Ik ben er klaar mee om steeds maar weer buitengesloten te worden.
Ik ben het zat om de moeder te zijn die maar blijft geven en er niets voor terugkrijgt.
De lege stoel op de bruiloft was voor hen om te vullen.
De gevolgen zijn voor hun eigen rekening.
En eindelijk, eindelijk ben ik vrij.
