Maar vanaf het begin voelde ik een afstand die ik niet kon benoemen.
De eerste keer dat ik Vanessa ontmoette, schudde ze mijn hand en zei: « Ethan heeft me zoveel over je verteld. »
Maar de manier waarop ze het zei, voelde alsof ze een deur dichtgooide. Beleefd. Definitief.
Ik nodigde ze uit voor een etentje bij mij thuis – niets bijzonders, gewoon lasagne en salade. Vanessa zat wat te prutsen aan haar eten en complimenteerde de ‘rustieke’ inrichting. Dat woord deed meer pijn dan het had moeten doen.
Toen ze weggingen, omhelsde Ethan me en zei: « Dankjewel, mam. Dat was leuk. »
Vanessa zwaaide vanuit de auto.
Langzaam maar zeker hielden de uitnodigingen op. Ethans telefoontjes werden sms’jes. De sms’jes werden korter.
Ik kwam erachter via een Facebookbericht dat hij me ten huwelijk had gevraagd.
Ik belde hem, mijn stem trillend. « Ethan, ik heb het nieuws gezien. Gefeliciteerd, schat. »
‘Dankjewel, mam,’ zei hij, afgeleid. ‘Het is echt hectisch geweest. We zijn nu alles aan het plannen.’
“Als je hulp nodig hebt—”
‘Vanessa’s moeder regelt het,’ zei hij snel. ‘Maar ik houd je op de hoogte.’
Dat deed hij niet.
De trouwdatum werd via een sms’je bekendgemaakt. De locatie? Een wijngaard op twee uur rijden. Geen ‘save the date’-kaartje. Geen uitnodiging per post.
Precies op 14 juni. Meer details volgen.
De details volgden nooit.
Ik moest hem bellen om te vragen naar de tijd, de dresscode en of ik een gast mocht meenemen.
« Het is heel informeel, » zei hij. « Je hoeft niemand mee te nemen. »
‘Zit ik aan de familietafel?’ vroeg ik voorzichtig.
« We hanteren een vrije zitplaatsindeling, » zei hij. « Dat zorgt voor een meer ontspannen sfeer. »
Mijn borst trok samen. « Oké. Ik zie je daar. »
‘Ja,’ zei hij. ‘Tot ziens.’
Hij hing op voordat ik kon zeggen dat ik van hem hield.
