Ik knielde neer vlakbij de plek waar de bleeklucht het sterkst was. Het hout was kromgetrokken door de chemicaliën, maar de vlek zat diep. Met mijn gehandschoende vinger volgde ik de buitenrand van de spetter.
‘Lage snelheid,’ fluisterde ik in de lege kamer.
Als een vreemdeling je in paniek aanvalt, slaat hij wild en ongecontroleerd. Het bloed spat in lange, dunne bogen en werpt patronen op de muren. Ik scheen met mijn zaklamp op de muren. Ze waren schoon. Dat betekende dat de slagen verticaal waren. Recht naar beneden. Gecontroleerd. Iemand had hier niet tegen haar gevochten. Ze was hier gestraft.
Ik liep naar het midden van de vlek. Rond de bloedplas waren vier duidelijke schaafplekken op de vloer te zien. Schoenafdrukken. Zware zolen. Ik zette mijn eigen laars ernaast. De maat klopte, misschien maat 45 of 46. Maar er was niet slechts één paar. Er waren schaafplekken bij de kop, bij de armen en bij de benen.
Ze hadden haar vastgepind.
‘Zeven zonen,’ mompelde ik, terwijl de gal in mijn keel opsteeg. ‘En één vader.’
Ik kon de geometrie van het geweld nu zien. Het was geen gevecht. Het was een executie die op een haar na de dood inhield.
Ik stond op, zwaar ademend. Ik had bewijs nodig. Detective Miller was er duidelijk niet naar op zoek. Victor had de afdeling waarschijnlijk jaren geleden een nieuwe vloot politieauto’s aangeschaft. Als ik gerechtigheid wilde, moest ik ontdekken wat de agenten betaald kregen om te negeren.
Waarom hier? Waarom de eetkamer?
Tessa was slim. Slimmer dan ik, en zeker slimmer dan haar broers. Ze wist wie haar familie was. Vlak voordat ik werd uitgezonden, had ze me eens gezegd: « Hunter, mijn vader wordt paranoïde. Hij denkt dat ik te veel weet over de zeecontainers in de haven. Als er ooit iets gebeurt, kijk dan even op de tafel. »
Destijds dacht ik dat ze een grapje maakte. We zaten wijn te drinken en te lachen. Ik heb mezelf vervloekt dat ik niet geluisterd had.
Ik stopte de zaklamp weg en kroop onder de zware eikenhouten eettafel. Het was een antiek stuk, een cadeau van Victor – waarschijnlijk om ons eraan te herinneren dat zelfs onze meubels van hem waren. Ik streek met mijn handen over de onderkant van het hout. Ruwe nerven, spinnenwebben, kauwgom die ik er twee jaar geleden had geplakt.
Toen raakten mijn vingers iets glad aan. Plastic.
Het zat stevig vastgeplakt aan de plek waar de tafelpoten het frame raakten. Ducttape. Ik maakte het voorzichtig los. Het was een digitale spraakrecorder – klein, zwart, onopvallend. Het rode lampje was uit.
Ik kwam overeind en klemde het apparaat vast als een heilig relikwie. Ik ging op de grond zitten, vlak naast de bloedvlek van mijn vrouw, en haalde een reservebatterij uit mijn zak. Oude gewoontes. Ik had altijd reservebatterijen bij me.
Ik heb de batterijen verwisseld. Het scherm ging even aan.
Map A1. Bestand: Gisteren. Tijd: 19:42.
Mijn duim zweefde boven de afspeelknop. Ik ben wel eens binnengedrongen in complexen waar terroristen aan de andere kant stonden te wachten, en mijn hartslag kwam nooit boven de zestig. Nu bonkte hij tegen mijn ribben als een vogel in een kooi. Ik wilde haar pijn niet horen. Maar ik moest wel.
Ik drukte op afspelen.
Statische ruis. Het geluid van een deur die opengaat. Niet ingetrapt, maar geopend met een sleutel.
En dan die stem. Vlot. Arrogant.
“Hallo lieverd. Papa is thuis.”
Het was Victor.
Toen klonk het geluid van laarzen. Heel veel laarzen. Het zware gedreun van een rugzak die de kamer binnenkwam.
‘Papa?’ klonk Tessa’s stem. Ze klonk verrast, maar niet geschokt. Eerder berustend. ‘Ik zei toch dat je hier niet moest komen, Victor.’
‘Jij zegt me niet waar ik heen moet, Tessa,’ zei Victor. ‘Wij zijn de baas in deze stad. Wij zijn de baas in deze straat. En wij zijn de baas in jou.’
‘Ik teken die papieren niet, pap,’ zei Tessa. Haar stem trilde, maar ze was vastberaden. ‘Ik laat je Hunters naam niet gebruiken voor je schijnbedrijven. Hij is een soldaat. Hij is een eervol mens. Ik laat je hem niet meeslepen in je vuiligheid.’
‘Eerbiedwaardig,’ sneerde een nieuwe stem. Het was Dominic. Ik herkende de minachtende blik. ‘Hij is maar een soldaat. Een huurmoordenaar. We geven hem gewoon een reden om met pensioen te gaan.’
‘Grijp haar,’ beval Victor.
De opname ging over in het geluid van een worsteling – een stoel die over de grond schoof, Tessa die schreeuwde. Niet een schreeuw van angst, maar van woede. « Laat me los! Laat me los! »
Toen klonk er een akelige dreun. De eerste klap.
Ik schrok in de donkere eetkamer alsof ik zelf geraakt was.
“Houd haar benen vast, Mason. Grant, pak haar armen vast. Laat haar niet bewegen.”
Ik zette de band op pauze. Ik kon de rest niet aanhoren. Nog niet. Ik had genoeg gehoord om de waarheid te weten. Het politierapport was een leugen. De overval was een sprookje. Dit was een familiebijeenkomst.
Ik stopte de recorder in mijn zak en stond op. Het verdriet dat op mijn borst had gedrukt, verdween. In plaats daarvan voelde ik iets kouds en hards. Het was een gevoel dat ik niet meer had gehad sinds mijn laatste tocht door de bergen. Helderheid.
Ik liep de eetkamer uit en de garage in. De meeste vaders in de buitenwijken hebben een garage vol grasmaaiers en harken. Ik had die ook. Maar achter het gereedschapsbord waaraan ik mijn sleutels had hangen, zat een valse wand. Ik duwde het verborgen slotje open. Het gereedschapsbord zwaaide open.
Binnenin bevond zich een zware stalen kluis. Ik draaide aan de knop. Links, rechts, links. Klik.
De deur zwaaide open. Binnen lag geen verzameling jachtgeweren. Het was mijn verleden. Het waren de spullen die ik van het leger mocht houden en de dingen die ik zelf had verzameld.
Ik pakte mijn plate carrier. Er zaten op dit moment geen keramische platen in, maar de pouches lagen klaar. Ik pakte een set tie-wraps – van het stevige soort dat gebruikt wordt voor flexibele handboeien. Ik pakte een KA-BAR mes, met een zwart, niet-reflecterend lemmet.
Ik heb geen wapen gepakt. Nog niet. Een wapen maakt veel lawaai. Een wapen is snel. Een wapen is genade. Victor en zijn zeven zonen verdienden geen genade. Ze verdienden het om elke seconde van wat hen te wachten stond te voelen.
Ik keek naar mijn spiegelbeeld in het kleine spiegeltje aan de binnenkant van de kluisdeur. Mijn ogen zagen er anders uit. Het blauw was verdwenen, vervangen door een donkere, verwijde pupil. Mijn man sliep. De Delta-telefoniste was wakker.
Ik moest weten waar ze waren. Ik moest de groep opsporen. En ik wist precies wie de zwakke schakel was.
Mason. De jongste. Degene die stond te trillen in het ziekenhuis. Degene die de koffiebeker vasthield alsof het een granaat was. Hij was degene die haar benen vasthield. Hij was degene die toekeek.
En vanavond zou hij de eerste zijn die het woord zou voeren.
