‘Dit kun je niet doen!’ gilde Chloe, terwijl tranen van puur egoïsme over haar gezicht stroomden. ‘Waar moet ik heen? Mijn vrienden zijn hier! Dit is vernederend!’
‘Je kunt naar de veteranenkliniek gaan,’ zei ik kalm, in navolging van de woorden van mijn vader van drie dagen geleden. ‘Of misschien kun je in je auto slapen met je schoenen aan. Ik heb gehoord dat ze erg comfortabel zijn. Goede steun voor je voetboog.’
Frank stapte naar voren, zijn vuisten gebald. De alcohol nam nu het denken over. « Ik bel de politie. Ik laat je verwijderen wegens fraude! »
‘Graag,’ antwoordde ik, wijzend naar zijn telefoon. ‘Agent Miller – geen familie – is vanavond op patrouille. Hij heeft in mijn eenheid gediend. Ik weet zeker dat hij je graag helpt met inpakken.’
De gasten vertrokken nu. Ze haastten zich door de achterdeur naar buiten, grepen hun jassen en mompelden verontschuldigingen. Het feest was voorbij.
Ik draaide mijn stoel naar de trap. « Leo! Ben je er klaar voor? »
Voetstappen dreunden de trap af. Leo verscheen, met een rugzak die groter leek dan hijzelf. Hij hield de superheldendeken vast. Hij ontweek zijn verbijsterde vader en rende naar mijn zijde, waar hij strak in de houding ging staan naast het wiel van mijn rolstoel.
‘Ik ben er klaar voor, kapitein,’ zei Leo, met een moedige stem, hoewel zijn kin trilde.
Frank keek naar Leo, en vervolgens naar mij. « Neem jij mijn zoon mee? »
‘Ik neem mijn broer mee,’ corrigeerde ik. ‘Tenzij je aan de kinderbescherming wilt uitleggen waarom je een gehandicapte veteraan in de regen liet slapen terwijl je een 85-inch tv kocht?’
Frank zakte in elkaar. Hij keek naar de luxe waarmee hij zich had omringd en besefte dat het allemaal schijn was. Hij had zijn zoon ingeruild voor spullen, en nu moest hij de rekening betalen.
‘Ga weg,’ zei ik tegen Frank en Chloe.
‘Ethan, alsjeblieft,’ klonk de stem van mijn moeder vanuit de gang. Ze was eindelijk beneden gekomen. Ze zag er klein en verslagen uit. ‘We zijn familie.’
Ik keek haar aan. Ik zag de vrouw die zwijgend had toegekeken terwijl haar man me een kreupele noemde.
‘Familie laat familie niet alleen op de veranda achter, mam,’ zei ik zachtjes. ‘Je hebt een uur om je belangrijkste spullen in te pakken. Ik vervang de sloten om middernacht.’
Frank en Chloe stonden drie kwartier later op de stoep. Ze waren omringd door haastig ingepakte vuilniszakken en de dure tv, die wankel op het natte gras stond. De buren keken vanuit hun ramen toe; de blauwe gloed van de televisies flikkerde in de duisternis.
Binnen deed ik de deur op slot. Het slot schoof met een bevredigende klap dicht.
Ik draaide me naar Leo. Hij keek me met grote ogen aan.
‘Nou,’ zei ik, terwijl ik probeerde een opgewekte toon aan te slaan die ik nog niet helemaal voelde. ‘Zullen we pizza bestellen en kijken wat je maar wilt op die gigantische tv?’
Leo glimlachte breed, met een spleetje tussen zijn tanden. « Zelfs tekenfilms? »
