Frank stond in de keuken met de brief van First National in zijn handen. Er stond: « Hypotheek voldaan: volledig betaald. » Hij staarde naar het saldo van nul.
‘Er staat ‘Volledig betaald’,’ mompelde Frank, zijn ogen wijd opengesperd, de hebzucht onmiddellijk alle logica overstemmend. ‘Het moet een computerfout zijn. Of misschien heeft die collectieve rechtszaak eindelijk zijn vruchten afgeworpen. Ik wist dat die klootzakken me nog geld schuldig waren.’
‘Wat maakt het uit?’ gilde Chloe, terwijl ze het papiertje pakte om er een foto van te maken voor haar Instagram-story – uiteraard zonder het rekeningnummer. ‘Dat scheelt ons, wat, tweeduizend euro per maand? Papa, ik wil die nieuwe Louis Vuitton-tas. Die met die ketting. We zijn nu eigenlijk steenrijk. We hoeven de bank niet meer te betalen!’
Frank grijnsde, die slijmerige, zelfvoldane grijns die ik zo goed kende. ‘Vertel het aan niemand. Als de bank een fout heeft gemaakt, houden we onze mond. We wachten het af. Als ze het binnen een maand niet ontdekken, is het wettelijk van ons. Zo werkt dat.’
Zo werkt het niet. Maar Frank laat zich nooit door feiten weerhouden van een gratis lunch.
Terug in het motel werd er op de deur geklopt.
‘Kom binnen,’ riep ik.
De deur ging open en meneer Henderson, de filiaalmanager van First National, stapte naar binnen. Hij zag er niet op zijn plek uit in het smoezelige motel, zijn grijze pak was smetteloos. Hij droeg een leren aktetas.
‘Goedenavond, meneer Miller,’ zei Henderson, terwijl hij plaatsnam op de wankele stoel tegenover me. Hij keek de kamer rond, met een pijnlijke uitdrukking op zijn gezicht. ‘Weet u… gezien het bedrag dat u zojuist hebt overgemaakt, had u een penthouse in het centrum kunnen kopen. U had hier niet hoeven te blijven.’
‘Ik heb inderdaad mijn eigen huis gekocht,’ zei ik, terwijl ik naar de documenten staarde. ‘Ik moet alleen de krakers eruit zetten.’
Henderson zuchtte en opende zijn aktentas. ‘Weet je het zeker, Ethan? Je hebt je hele uitzendingsbonus, je achterstallige invaliditeitsuitkering en de schadevergoeding voor je blessure al opgebruikt. Dit is alles wat je hebt.’
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik hem recht in de ogen keek. Mijn blik was zo hard als vuursteen. ‘Dat is de prijs die je moet betalen. Ik wil dat de eigendomsakte op mijn naam wordt overgeschreven. Volledig eigendom. Met onmiddellijke ingang.’
‘Het is al geregeld,’ zei Henderson, terwijl hij met een pen over de tafel schoof. ‘De overschrijving is vanochtend verwerkt. De vorige hypotheek, op naam van Frank Miller, is afgelost. De eigendomsoverdracht staat in deze documenten. Technisch gezien bent u vanochtend om 9:00 uur de wettelijke eigenaar geworden.’
Ik ondertekende het document. Het gekras van de pen was het enige geluid in de kamer.
Mijn telefoon trilde weer. Weer een berichtje van Leo.
Mama zit te huilen op haar kamer. Ze vindt het erg voor je. Maar papa en Chloe geven vanavond een feestje. Ze hebben een nieuwe 85-inch tv gekocht met hun creditcard. Ze hebben kreeft besteld. Ik mis je.
Ik pakte de telefoon op. Mijn duim zweefde boven het scherm.
Pak je rugzak in, vriend, typte ik terug. Stop je favoriete speelgoed erin. Wees er klaar voor.
