Het begon te regenen, nu harder, en de regen trok in de wol van mijn uniform. Het liep langs mijn nek, koud en scherp. Ik greep in de binnenzak van mijn jas en voelde aan de opgevouwen bankbrief. Ik had hem meegenomen over de Atlantische Oceaan. Ik was van plan hem vanavond bij het eten te overhandigen – als verrassing. De hypotheek is afbetaald, pap. Ik heb hem afbetaald. Je kunt het geld opnemen.
Ik betastte de scherpe rand van het papier. Het voelde nu als een wapen.
‘Je hebt gelijk, pap,’ fluisterde ik tegen mezelf, terwijl het besef als een zware deken over me heen viel. ‘Jij hebt hier niet de touwtjes in handen. Dat heb ik.’
Mijn zus, Chloe, verscheen achter Frank, nippend aan een ijskoffie uit een plastic beker. Ze was tweeëntwintig, mooi op een manier die veel onderhoud en geld vergde. Ze keek naar de rolstoel, toen naar mijn gezicht, en haar neus rimpelde alsof ze iets bedorvens had geroken.
‘Serieus?’ lachte ze, een hard, breekbaar geluid. ‘Ik heb net alles opnieuw ingedeeld. Ethan, ik heb van jouw kamer een inloopkast gemaakt voor mijn schoenencollectie. De verlichting is perfect. Waar ga je slapen? Op de gang?’
Ik klemde mijn handen stevig om het stuur tot mijn knokkels wit werden. Mijn oude kamer. De plek waar ik mijn honkbaltrofeeën bewaarde, mijn modelvliegtuigen, de brieven van mijn grootvader.
‘Mijn kamer?’ vroeg ik, met gedempte stem. ‘Heb je van mijn kamer een bezemkast gemaakt?’
‘Nou, je gebruikte hem toch niet,’ zei ze, terwijl ze naar haar nagels keek. ‘En eerlijk gezegd, die stoelafdrukken gaan de houten vloer verpesten. Papa, zeg hem dat hij dat ding niet mee naar binnen mag nemen. Het is vies.’
Plotseling schoot een kleine beweging door de opening tussen Franks heup en het deurkozijn. Leo, mijn tienjarige broertje, die een verbleekte superheldendeken vasthield die ik hem vanuit Duitsland had gestuurd.
‘Ethan!’ schreeuwde hij, zijn gezicht oplichtend van de pure, onvervalste liefde die volwassenen lijken te vergeten. Hij probeerde naar me toe te rennen om me te omhelzen, maar Frank greep hem bij de kraag van zijn t-shirt en trok hem terug.
‘Hij mag bij mij blijven!’ riep Leo, terwijl hij zich losworstelde uit Franks greep. ‘Ik heb een stapelbed! Hij mag boven slapen!’
Chloe snoof en rolde met haar ogen. « Hij kan de top niet bereiken, idioot. Kijk hem nou eens. »
