Ik koos voor liefde in plaats van erfgoed: de dag dat mijn moeder ons geluk zag, brak ze in tranen uit.
Zijn onverwachte terugkeer
Drie jaar later belde hij.
« Ik kom morgen langs. Ik wil zien waar je alles voor hebt opgeofferd. »
Ik probeerde niets te verbergen. De koelkast, versierd met kleurrijke magneten, bleef gewoon staan. Net als de tweedehands bank.
Toen ze de drempel overstapte, weerklonk het scherpe tikken van haar hakken op de tegels. Haar blik gleed over de viltstiftstrepen, de rommelige hal en de oude staande piano met zijn verweerde patina.
Mathis kwam aan met een pak vruchtensap. Hij ging achter de piano zitten en begon een stuk van Chopin te spelen – precies dat stuk dat ze me altijd eindeloos liet herhalen.
Ze verstijfde.
« Maar… waar heeft hij dat geleerd? »
« Hij vroeg het me. Dus ik heb het hem laten zien. »
Mathis overhandigde haar vervolgens een tekening. We stonden met z’n drieën op de stoep. Zij verscheen ondertussen bij het raam, omringd door een boeket bloemen.
« Ik wist niet welke je het mooist vond, dus heb ik ze allemaal getekend, » legde hij uit.
Ze klemde het vel papier vast alsof het een breekbare schat was.
« Hier schreeuwen we niet, » voegde Mathis er serieus aan toe. « Papa zegt dat schreeuwen het huis belemmert om te ademen. »
Mijn moeder had geen antwoord.
