Ons onvolmaakte en zo zoete bestaan.
We trouwden in een tuin versierd met lichtjes. We verhuisden naar een eenvoudig appartement, met een citroenboom op de binnenplaats en lades die niet altijd even soepel liepen.
Mathis schilderde de muren van zijn slaapkamer groen, en liet de vrolijke afdruk van zijn kleine handjes achter.
Op een middag, in het ontbijtgranenschap van de supermarkt, keek hij me aan:
« Papa, kunnen we die met marshmallows nemen? »
Hij besefte de kracht van het woord dat hij zojuist had gebruikt niet.
Ik wel.
Ons dagelijks leven was eenvoudig. Elise werkte ‘s nachts. Ik maakte de lunch klaar en bracht Mathis naar school. Op zaterdag dansten we op sokken in de woonkamer.
Dit was niet de erfenis die mijn moeder voor mij in gedachten had.
Het was oneindig veel beter.
