Hoofdstuk 5: Ontwapening
Margaret bleef op drie meter afstand staan. Ze hief haar handen niet op. Ze bleef ontspannen staan en staarde recht in de loop van het geweer.
‘Julian,’ zei ze op een gemoedelijke toon. ‘Kijk eens naar je greep. Die is te los. Door de terugslag vliegt het pistool zo uit je hand en breek je waarschijnlijk je neus.’
« Hou je mond! » schreeuwde Julian, terwijl hij met zijn duim de hamer terugtrok. « Ga op je knieën! »
‘En je houding,’ merkte ze kritisch op, terwijl ze langzaam een stap naar voren zette. ‘Je leunt achterover. Je bent bang voor het wapen. Dat maakt je onvoorspelbaar. En vooral gevaarlijk voor jezelf.’
« Ik zei stop! » Hij haalde de trekker over.
Klik.
Julians ogen werden groot. Hij kneep nogmaals. Klik. Klik.
‘Veiligheidshendel,’ zei Margaret zachtjes. ‘Dat kleine hendeltje aan de zijkant. Je bent vergeten het uit te schakelen.’
Julian keek een fractie van een seconde naar het pistool om de veiligheidspal te vinden.
Dat was alle tijd die Margaret nodig had.
Ze overbrugde de afstand in een flits. Met haar linkerhand sloeg ze hard op zijn pols, waardoor de zenuw werd verdoofd. Het pistool viel uit zijn gevoelloze vingers. Voordat het de grond raakte, ving Margaret het op met haar rechterhand.
In één vloeiende beweging wierp ze het magazijn eruit, trok de slede naar achteren om de kamer leeg te maken (een scherpe patroon vloog eruit en belandde op de grond – ze had gelogen over het veiligheidsmechanisme om hem te laten kijken) en demonteerde de slede van het frame.
Ze gooide de onderdelen van het geweer op de grond. Gekletter. Gekletter.
Julian zakte op zijn knieën en barstte in tranen uit. Hij huilde niet van de pijn. Hij huilde omdat zijn hele wereld – zijn arrogantie, zijn macht, zijn plan – was ontmanteld door een vrouw die hij in een verzorgingstehuis wilde laten opnemen.
Margaret greep in zijn zak en haalde zijn telefoon eruit. Ze hield hem omhoog.
‘Dames en heren!’ galmde Margarets stem. Ze had geen microfoon nodig. Dit was haar bevelsstem.
Ze draaide zich om naar de verbijsterde gasten die achter de kerkbanken vandaan gluurden.
“Mijn excuses voor het ongemak. Er vindt vandaag geen bruiloft plaats. Het entertainmentprogramma van de avond is echter net afgelopen.”
Ze tikte op het scherm van haar telefoon om het beeld naar de enorme projectoren te projecteren die bedoeld waren voor de trouwslideshow.
De bankoverschrijving verscheen. Daarna de berichten aan zijn maîtresse.
…dump die oude heks…
Een collectieve zucht van verbazing vulde de kamer. Sophie’s vader, een stille man die doodsbang was geweest voor Julian, stond op, zijn gezicht rood van woede.
En toen, sirenes.
Blauwe en rode lichten flitsten door de glas-in-loodramen. Een SWAT-team stormde door de dubbele deuren naar binnen, met getrokken geweren.
« Laat het wapen vallen! » schreeuwde een sergeant toen hij het bloedbad in de nis zag.
Margaret hief langzaam haar lege handen op. Ze keek naar de sergeant – een grijze man van in de vijftig. Hij keek naar haar. Hij keek naar de bewusteloze mannen. Hij keek naar haar houding.
Een glimp van herkenning flitste in zijn ogen.
‘Ga liggen!’ riep de sergeant naar zijn mannen. Hij liet zijn geweer zakken en liep naar Margaret toe. Hij boeide haar niet. Hij nam de houding aan en bracht een strakke, keurige saluut.
‘Kolonel Vance,’ zei hij. ‘Ik wist niet dat u in de stad was. We kregen een melding van een gewapende onrust.’
‘Ik was net het vuilnis aan het buiten zetten, sergeant,’ zei Margaret, terwijl ze naar Julian wees, die in elkaar gekruld zat. ‘Hij probeerde mijn dochter op te lichten en zwaaide met een vuurwapen. Deze drie…’ ze wees naar de nis, ‘…gleden uit en vielen.’
De sergeant grijnsde. « Ze zien eruit alsof ze hard gevallen zijn, mevrouw. »
« Mama! »
Sophie rende de kamer in. Ze was niet naar het vliegveld gegaan. Ze had alles vanuit de koorruimte bekeken. Ze snelde langs de politie, langs de huilende Julian, en sloeg haar armen om Margaret heen.
‘Mam,’ snikte Sophie, terwijl ze achteruitdeinsde om haar moeder in het gezicht te kijken. ‘Ik heb gezien… ik heb alles gezien. Jij… jij hebt ze allemaal ten val gebracht. Wie ben je?’
Margaret keek naar haar dochter. De adrenaline ebde weg en maakte plaats voor de vertrouwde pijn in haar heup.
‘Ik ben gewoon je moeder, Sophie,’ zei ze zachtjes. ‘Ik heb alleen… een paar hobby’s opgedaan voordat jij geboren werd.’
