Hoofdstuk 4: De moordlustige oma
Doelwit Alpha sprong naar voren.
Hij verwachtte weerstand. Hij verwachtte dat ze zich zou terugtrekken. Maar in plaats daarvan stapte Margaret op hem af.
Ze bewoog zich met een snelheid die alle biologische wetten tartte. Toen zijn zware hand naar haar schouder dreef, pareerde ze die met haar linkeronderarm en leidde hem langs haar heen. Tegelijkertijd schoot haar rechterhand – gehuld in de parels – omhoog in een slag met de handpalm naar de hiel.
Het raakte de onderkant van zijn kin.
Er klonk een misselijkmakend gekraak toen zijn tanden op elkaar klapten. De schokgolf deed zijn hersenstam trillen. Zijn ogen draaiden weg. Voordat hij kon vallen, greep Margaret hem bij zijn revers, gebruikte haar heup als steunpunt en draaide zich om.
Het was een Ippon Seoi Nage —een schouderworp met één arm— uitgevoerd met perfecte hefboomwerking. De 109 kilo zware man vloog over de rug van de 65-jarige vrouw en stortte neer op de marmeren vloer. De klap klonk als een stuk rundvlees dat op beton valt. Hij bewoog niet.
Target Bravo, de man met het mes, heeft toegeslagen.
Het was een slordige, woedende snede. Margaret deinsde achterover, het mes miste haar keel op een haar na. Toen hij zijn arm uitstrekte, greep ze zijn pols vast.
Ze hield het niet alleen vast. Ze draaide. Ze roteerde zijn pols naar buiten terwijl ze haar duim in het drukpunt tussen zijn spaakbeen en ellepijp drukte.
‘Laat het vallen,’ beval ze.
Hij schreeuwde het uit toen zijn ligamenten scheurden. Het mes kletterde op de grond. Margaret stopte niet. Ze hield zijn polsklem vast, trapte op de binnenkant van zijn knie om zijn been te laten knikken en ramde haar elleboog in zijn zonnevlecht. Hij zakte in elkaar, happend naar adem die niet kwam.
Charlie stond stokstijf. Hij keek naar zijn twee vrienden op de grond. Hij keek naar de oude dame die haar jurk recht trok.
‘Ik…’ stamelde hij.
Margaret pakte de kristallen vaas op. Ze woog hem in haar hand.
‘Boe,’ zei ze.
Charlie draaide zich om en rende weg, maar struikelde over zijn eigen voeten. Margaret gooide de vaas. Het was geen harde worp, maar wel een precieze. De vaas raakte de achterkant van zijn knie. Hij viel hard neer en jammerde als een kind.
Dertig seconden. Drie doelen uitgeschakeld.
Margaret haalde diep adem en controleerde haar hartslag. 110 slagen per minuut. Acceptabel. Ze streek haar haar glad, dat uit haar knot was losgeraakt, en stapte over het kreunende lichaam van Target Alpha heen.
Aan het einde van de gang klonk een langzaam applaus.
Julian stond daar. Hij was niet teruggegaan naar de gasten. Hij had alles gadegeslagen. Zijn gezicht was bleek en glinsterde van het zweet, maar zijn ogen waren wild.
‘Wie ben je?’ fluisterde hij. ‘Wat in hemelsnaam ben je?’
‘Ik ben de vrouw die Sophie’s luiers verschoonde,’ zei Margaret, terwijl ze naar hem toe liep. ‘En ik ben de vrouw die de tunnels van de opstandelingen in Kandahar heeft opgeruimd voordat jij geboren werd.’
Julian raakte in paniek. Hij greep in zijn smokingjasje. Dit was geen rekwisiet. Het was een compact 9 mm pistool, verchroomd, opvallend. Een wapen voor lafaards.
Hij hief het wapen op en richtte het recht op Margarets borst. Zijn hand trilde zo hevig dat de loop ervan vibreerde.
‘Blijf achter!’ schreeuwde hij, zijn stem trillend. ‘Ik maak je af! Ik zweer bij God, ik maak je af!’
Vanuit de grote zaal klonken kreten toen de gasten het pistool zagen. Mensen doken onder de tafels. De bruiloft was officieel een gijzelingssituatie geworden.
