Hoofdstuk 6: Wedergeboorte
Een jaar later
De warme Californische zon scheen op mijn rug terwijl ik op het terras van de Sterling-wijngaard stond. Beneden, in het gras, lag een klein wit kleedje uitgespreid.
Sophie zat daar, stralend in een gele zomerjurk. De donkere kringen onder haar ogen waren verdwenen, vervangen door een licht dat maanden nodig had gehad om terug te keren.
En in haar armen lag Leo.
Hij was zes maanden oud, met de stralende ogen van zijn moeder en een lach die als muziek klonk. Hij probeerde op dat moment een houten speelgoedauto op te eten – een kleine rode Porsche die ik voor hem had gekocht.
‘Hij wordt steeds sneller, pap!’ riep Sophie lachend toen Leo probeerde om te rollen. ‘Je moet oppassen, tegen de tijd dat hij tien is, runt hij het bedrijf.’
‘Hij is een Sterling,’ zei ik, terwijl ik de trap af liep om me bij hen te voegen. ‘Hij zal de wereld besturen voordat hij twaalf is.’
Ik zat in het gras en keek naar mijn kleinzoon. Hij was gezond. Hij was veilig. Hij was omringd door een fort van liefde dat Julian Vance nooit zou kunnen doorbreken.
Julian was een spook. Mijn privédetectives vertelden me dat hij in een studioappartement in Ohio woonde en als autoverkoper werkte. Hij dronk veel en werd gekweld door de ‘tragedie’ die hij dacht te hebben veroorzaakt. Hij keek nooit naar het nieuws. Hij zocht nooit naar Sophie. Hij was te bang voor de juridische en morele gevolgen van zijn verleden.
De leugen was onze grootste investering. Het had Leo levenslange zekerheid opgeleverd.
‘Papa?’ vroeg Sophie, terwijl ze me aankeek. ‘Heb je er ooit spijt van gehad dat je hem die auto hebt gegeven? Die oldtimer?’
Ik keek omhoog naar de garage, waar de Porsche 911 uit 1973 stond, perfect onderhouden, met een stille motor en een onberispelijke geschiedenis.
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik mijn hand uitstreek om Leo’s haar in de war te brengen. ‘Die auto was de beste leraar die ik ooit heb aangenomen. Hij liet ons precies zien wie Julian was, voordat het te laat was.’
‘Ik dacht altijd dat die auto een trofee was,’ zei Sophie zachtjes, terwijl ze naar haar zoon keek. ‘Maar nu besef ik dat het een schild was.’
‘Het was een test, Sophie,’ zei ik. ‘En de juiste mensen zijn geslaagd.’
Leo greep mijn duim vast met zijn kleine, sterke handje. Hij kneep erin, zijn ogen strak op de mijne gericht met een verbazingwekkende helderheid.
Ik keek naar mijn dochter. Ik keek naar mijn kleinzoon.
Ik had de auto teruggevorderd. Ik had het huis teruggevorderd. Ik had de toekomst teruggevorderd.
En toen Leo lachend naar de zon reikte, wist ik dat de schuld eindelijk was ingelost.
Einde.
