Deel 2

Ze kwamen allemaal tegelijk binnen, de kinderen renden door de gang en Laura scande de ruimte met die stille, onderzoekende blik die me altijd al een ongemakkelijk gevoel had gegeven. Maar toen ze linksaf sloegen – waar vroeger de grote woonkamer met uitzicht op de oceaan was – stonden ze stokstijf.

De muur die de woonkamer van de hoofdslaapkamer scheidde, was verdwenen. En daarmee ook de suite. In plaats daarvan was er een open ruimte met zes perfect op een rij geplaatste eenpersoonsbedden, identieke nachtkastjes en leeslampen aan de muur. Alles wit, functioneel, zonder een spoor van persoonlijke decoratie.

‘Wat is dit?’ vroeg Laura, met een frons op haar gezicht.

‘De slaapkamers,’ antwoordde ik kalm. ‘Omdat er zo veel mensen komen, leek het me het beste om de ruimte praktisch in te delen. Zo heeft iedereen een bed.’

Álvaro keek me verward aan.

“Maar… waar is je kamer?”

Ik wees naar het einde van de gang.

“Daar. De kleine.”

Dezelfde die hij me telefonisch had toegewezen.

We liepen ernaartoe. Er stond een eenvoudig bed, een oude commode en een klein raam dat uitkeek op de binnenplaats. Precies zoals hij het had beschreven.

‘Mam, dat had je niet hoeven doen—’ begon hij.

Ik onderbrak hem op een vriendelijke manier.

“Natuurlijk wel. Je zei dat het belangrijkste was dat jullie je allemaal op je gemak voelden. Ik kan me overal aanpassen.”

Niemand antwoordde. Laura’s ouders wisselden een ongemakkelijke blik. De kinderen, zich niet bewust van de spanning, vroegen waar ze hun rugzakken konden laten.

We gingen terug naar de hoofdruimte. Waar vroeger mijn favoriete bank stond, stond nu een grote klaptafel met stapelbare stoelen.

‘En de woonkamer?’ vroeg Laura.

‘Dit is de gemeenschappelijke ruimte,’ legde ik uit. ‘Ik dacht dat met zoveel mensen het huis bijna als een familiehostel moest functioneren. Praktischer, minder luxe.’

Álvaro streek met zijn hand door zijn haar.

“Mam, we dachten… dat het een gewoon vakantiehuis zou zijn.”

Ik keek hem voor het eerst sinds hun aankomst in de ogen.

“Ik dacht dat het mijn thuis zou worden.”

De stilte werd zwaar. Buiten was de zee te horen en in de verte het gelach van andere vakantiegangers. Binnen wist niemand waar hij of zij moest zitten zonder zich misplaatst te voelen.