Ik leidde haar naar de achtertuin, langs de vertrapte bloemperken die Dereks kinderen hadden verwoest. Toen we bij de oude schommel bij de eikenboom aankwamen, liet Sasha zich op de houten zitting vallen en begroef haar gezicht in haar handen.
‘Ik weet niet wat er gebeurd is, mam,’ snikte ze, haar lichaam trillend. ‘Alles was prima. Maar drie weken geleden belde Denise, die zei dat ze een plek nodig had om ‘een paar dagen’ te blijven terwijl haar appartement geschilderd werd. Toen kwam Taylor, omdat ze zich verveelde, toen Morgan, en toen kwam Dereks hele familie voor het weekend en is nooit meer weggegaan. Omar heeft niets gezegd. Hij zegt dat we hen gastvrijheid verschuldigd zijn. Hij zegt dat ik overdrijf.’
‘Overdreven reageren?’ vroeg ik, en herhaalde het woord dat Omar had gebruikt. ‘Als ze je in je eigen huis als een slaaf behandelen? Als je eruitziet alsof je een week niet hebt geslapen?’
‘Denise zegt dat het de plicht van een schoondochter is,’ fluisterde Sasha, terwijl ze naar de grond keek. ‘Ze zegt dat als ik van Omar houd, ik ook van zijn familie moet houden. En als ik klaag, ben ik egoïstisch.’
Ik pakte de handen van mijn dochter vast. Ze waren ruw en gebarsten. Ik keek haar in de ogen.
‘Luister eens, Sasha. Dit huis is niet van Omar. Het is van jou. Ik heb het uitsluitend op jouw naam laten zetten in de eigendomsakte. Daar heb ik voor gezorgd. Wettelijk gezien heeft Omar geen recht om iemand hier uit te nodigen zonder jouw toestemming. En hij heeft al helemaal geen recht om toe te staan dat ze je zo behandelen.’
“Maar hij is mijn man…”
‘Een echtgenoot beschermt zijn vrouw,’ zei ik vastberaden. ‘Hij presenteert haar niet op een presenteerblad om door zijn familieleden verslonden te worden. Sta op. We gaan naar binnen.’
Hoofdstuk 2: De kennisgeving van ontruiming
Toen we terug in de keuken kwamen, was Denise met een lepel op een mok aan het slaan.
“Sasha! Eindelijk! Deze thee is lauw. Ik had specifiek om gloeiendhete kamillethee gevraagd. Mijn keel is schraal.”
Ik bleef niet in de keuken staan. Ik liep rechtstreeks naar de woonkamer, ging voor de enorme flatscreen-tv staan waar Taylor naar een realityshow keek, en drukte op de aan/uit-knop. Het scherm werd zwart.
De zaal viel in een verbijsterde stilte.
‘Wat denk je wel dat je aan het doen bent?’ schreeuwde Taylor als een verwend kind, terwijl ze rechtop ging zitten. ‘Ik was daar naar aan het kijken!’
‘Ik doe wat de eigenaar van dit huis twee weken geleden al had moeten doen,’ kondigde ik aan met een ijzige stem. Ik keek hen allemaal aan. ‘Jullie hebben precies een uur om je spullen te pakken en te vertrekken.’
Denise stond op van de keukentafel, haar gezicht rood van woede. Ze stormde de woonkamer in. « Je hebt hier geen recht op! Dit is het huis van mijn zoon! Wij zijn familie! Je kunt ons er niet zomaar uitgooien! »
‘Familie?’ sneerde ik, mijn afschuw duidelijk zichtbaar. ‘Familie komt niet zomaar twee weken op bezoek. Familie maakt van de gastvrouw geen dienstmeisje. Dit is geen bezoek; dit is een bezetting. En jullie zijn de bezettingsmacht.’
« Omar heeft ons uitgenodigd! » riep Morgan luid vanuit zijn fauteuil. « Hij zei dat we zo lang mochten blijven als we wilden! »
‘Omar is niet de eigenaar van dit huis,’ antwoordde ik koud.
‘Dat is een leugen!’ gilde Denise. ‘Ze zijn getrouwd! Het is gemeenschappelijk bezit!’
Om het te bewijzen, pakte ik mijn telefoon. Ik beefde niet. Ik zette hem op luidspreker en draaide een nummer dat ik voor noodgevallen had opgeslagen.
‘Wie bel je?’ sneerde Taylor. ‘De politie?’
‘Beter,’ zei ik. ‘Mijn advocaat.’
De lijn ging twee keer over voordat een diepe, professionele stem opnam.
« Advocaat Miller aan het woord. »
‘Advocaat Miller, met Vivien. Ik heb een bevestiging nodig over een eigendomskwestie met betrekking tot het stuk grond aan Willow Creek Road,’ zei ik luid, mijn blik gericht op Denise. ‘Wie staat er op de eigendomsakte?’
Zijn stem klonk duidelijk door de stille kamer: « Het pand staat volledig op naam van Sasha Vivien. Het is vóór het huwelijk met eigen middelen aangeschaft. Het is geen gemeenschappelijk bezit. Haar echtgenoot heeft geen eigendomsrechten of aanspraak op de titel. »
Denise’s gezicht vertrok.
‘En advocaat Miller,’ vervolgde ik, ‘wat zijn de juridische mogelijkheden als onbevoegden het terrein betreden en weigeren te vertrekken op verzoek van de eigenaar?’
« Dat is huisvredebreuk, Vivien. De eigenaar kan de sheriff bellen om ze onmiddellijk te laten verwijderen, ongeacht of er familiebanden zijn. Moet ik contact opnemen met het plaatselijke politiebureau? »
‘Nog niet,’ zei ik. ‘Dank u wel, advocaat.’
Ik hing op. De stilte in de kamer was oorverdovend. Zelfs de kinderen waren gestopt met rennen.
Ik keek Denise recht in de ogen. De zelfvoldaanheid was verdwenen, vervangen door paniek. ‘Heb je dat gehoord? Een uur. Of ik bel de sheriff. En geloof me, in deze streek zijn ze niet gediend van indringers.’
‘Dat durf je niet,’ siste Denise, haar stem trillend van woede. ‘Omar zal dit nooit vergeven. Je zult het huwelijk van je dochter verwoesten.’
‘Probeer het maar eens,’ daagde ik haar uit. ‘Ik heb liever dat ze gescheiden en gelukkig is dan getrouwd en tot slaaf gemaakt.’
Net toen de spanning dreigde te escaleren, klonk buiten het geluid van een auto die over grind reed.
Hoofdstuk 3: De keuze van de echtgenoot
Even later kwamen Omar en zijn vader binnen. Ze lachten en droegen afhaalzakken van een lokaal restaurant. Ze bleven stokstijf staan in de deuropening, verward door het schouwspel van koffers die door een nors kijkende Taylor de woonkamer in werden gesleept.
‘Wat is hier aan de hand?’ vroeg Omar, terwijl hij om zich heen keek. ‘Waarom staat de tv uit? Waarom is iedereen aan het inpakken?’
Denise snelde naar haar zoon toe als een dramatische actrice in een soapserie, huilend en zijn arm vastgrijpend. « Omar! Je schoonmoeder zet ons eruit! Ze is gek! Ze kwam binnen schreeuwend, zette de tv uit en dreigde met de politie! Ze wil ons gezin kapotmaken! »
Omars gezicht betrok. Hij keek me aan, en vervolgens Sasha verwijtend aan. ‘Sasha, wat is dit? Waarom zet je mijn moeder en broers en zussen eruit? Ik dacht dat we hadden afgesproken dat ze mochten blijven tot het schilderij klaar was.’
Sasha beefde, haar oude gewoonte van onderdanigheid stak weer de kop op. Ze opende haar mond om zich te verontschuldigen, om de gemoederen te bedaren.
Maar ik ging voor mijn dochter staan. Ik was als een muur van graniet.
‘Vraag je het aan je vrouw?’ zei ik, mijn stem door het lawaai heen snijdend. ‘Je zou het jezelf moeten vragen, Omar.’
‘Vivien, dit is tussen mijn vrouw en mij,’ snauwde Omar, in een poging de overhand te krijgen. ‘Ga alsjeblieft opzij.’
‘Nee,’ antwoordde ik. ‘Dit is een zaak tussen een huiseigenaar en de mensen die haar huis vernielen. Sasha, vertel je man waar je de afgelopen twee weken hebt geslapen.’
Sasha keek naar Omar. Ze haalde diep adem en veegde haar tranen weg.
‘Ik slaap op de bank, Omar,’ zei ze, haar stem zacht maar duidelijk. ‘Omdat je moeder zei dat ze een stevig matras nodig had voor haar rug, dus heeft ze onze slaapkamer geconfisqueerd. En Taylor heeft de logeerkamer genomen. En Morgan het kantoor.’
Omar verstijfde. Hij knipperde verward met zijn ogen. « Wat? Je zei toch dat je graag in de woonkamer sliep omdat het daar koeler was? »
‘Dat heb ik nooit gezegd,’ fluisterde Sasha. ‘Ik zei dat ik geen ruzie wilde maken.’
‘En vertel hem hoeveel je aan eten hebt uitgegeven,’ drong ik aan.
‘$800,’ zei Sasha, haar stem brak, maar ze herpakte zich. ‘Ik heb $800 van mijn eigen spaargeld uitgegeven – geld dat mama me voor de tuin had gegeven – om acht mensen twee weken lang te eten te geven. Terwijl jij zei dat je blut was en niets kon bijdragen, ging je wel elke dag met je vader uit eten.’
Omar keek naar de afhaalzakken in zijn hand. Hij keek naar zijn moeder.
Denise vermeed zijn blik en trok onhandig haar blouse recht. « Mam… is dit waar? Je hebt ons bed gepakt? »
‘Mijn rug doet pijn, Omar!’ riep Denise verdedigend. ‘En Sasha zei dat ze het niet erg vond! Ze bood het zelfs aan!’
‘Ik heb het nooit aangeboden!’ schreeuwde Sasha. Het geluid was rauw, oerinstinctief. Het was het geluid van een vrouw die haar grens had bereikt. ‘Ik heb je drie keer gezegd dat ik uitgeput was! Ik heb je gezegd dat ik rust nodig had! En jij zei dat ik niet zo ‘dramatisch’ moest doen. Je zei dat ik het voor jouw familie moest proberen. Maar hoe zit het met mijn familie? Hoe zit het met mijn gevoelens? Hoe zit het met mij?’
Het was doodstil in de kamer. Zelfs Dereks kinderen keken met grote ogen toe.
Omar stond als versteend tussen de twee belangrijkste vrouwen in zijn leven. Aan de ene kant zijn moeder, die hem had opgevoed om haar op de eerste plaats te zetten en hem decennialang met schuldgevoelens manipuleerde. Aan de andere kant zijn vrouw, van wie hij beweerde te houden, die bezweek onder zijn verwaarlozing.
