Ik moest er bijna om lachen. Patricia Whitmore zou nooit van gedachten veranderen. Ze zou nog liever in haar eigen snobisme blijven steken dan mij te accepteren.
Maar de woorden van Nana June bleven in mijn hoofd nagalmen: De echte helden rennen niet weg. Ze graven zich in.
En ik was nog niet klaar om te rennen. Nog niet.
Maar ik was er ook nog niet klaar voor om mijn geheimen prijs te geven.
Laten we eens kijken hoeveel druk deze relatie kan verdragen voordat ze scheurt.
Nana June zocht me weer op voordat we vertrokken. Ze drukte een stuk papier in mijn hand.
‘Mijn telefoonnummer,’ zei ze. ‘Voor het geval je ooit een bondgenoot nodig hebt in deze familie.’
Ik moet er verbaasd hebben uitgezien, want ze lachte. « Patricia is al sinds 1987 onuitstaanbaar, schat. Vat het niet persoonlijk op. Ze is voor iedereen even onuitstaanbaar. Heel democratisch is ze daarin. »
Voor het eerst die avond glimlachte ik oprecht.
Misschien had ik toch een bondgenoot – een onverwachte – op de laatste plek waar ik het verwacht had.
Terwijl Graham me naar huis reed, raasden mijn gedachten door mijn hoofd. De test was nog niet voorbij. Sterker nog, hij was nog maar net begonnen. Patricia zou de druk opvoeren. Meredith zou om de hete bulder heen draaien. Sloan zou een complot smeden.
Maar Graham had het voor me opgenomen. Nana June had contact met me opgenomen. En ik had nog meer vechtlust in me dan ze zich allemaal realiseerden.
De vraag was: als de ware feiten aan het licht zouden komen, zou het er dan nog toe doen?
Er ging een week voorbij na het feest. Een week waarin Graham extra attent, extra verontschuldigend en extra in alles was. Hij bracht me bloemen. Hij bracht Rosie een knuffelolifant die ze meteen probeerde op te eten. Hij nam ons mee naar het park, uit eten, naar elke plek die niet het landhuis van zijn familie was.
Hij deed zo zijn best. En ik had steeds minder redenen om aan hem te twijfelen.
Maar ik had nog één test nodig – één laatste poging om te zien wat hij werkelijk in huis had.
Als Graham me op mijn allerlaagste momenten aankon – niet alleen arm, maar wanhopig – dan zou ik het zeker weten. Ik zou hem alles vertellen en we zouden samen iets moois opbouwen. Als hij dat niet kon, nou ja, dan kon ik dat beter nu ontdekken dan nadat ik hem mijn hele hart had gegeven.
Dus ik heb een crisis gecreëerd.
We zaten op mijn bank, Rosie speelde op een deken tussen ons in, toen ik diep ademhaalde en aan het optreden van mijn leven begon.
‘Graham, ik moet je iets vertellen.’ Ik liet mijn stem trillen – niet moeilijk als je op het punt staat de man van wie je houdt op de proef te stellen. ‘Ik zit in de problemen.’
Zijn gezicht vertoonde meteen een bezorgde uitdrukking. « Wat voor problemen? »
“Financiële problemen. Rosie’s vader… hij is helemaal gestopt met geld sturen. Hij heeft mijn nummer geblokkeerd. Ik heb geprobeerd hem vanaf een andere telefoon te bellen, maar hij hing op.”
Ik liet de tranen de vrije loop – echte tranen, want de stress van de hele situatie werd me te veel.
“Ik weet niet hoe ik volgende maand de huur ga betalen. Ik heb het steeds opnieuw uitgerekend, maar het klopt gewoon niet.”
Graham aarzelde geen moment.
“Kom bij me wonen.”
Ik knipperde met mijn ogen. « Wat? »
‘Kom bij me wonen. Allebei. Morgen al, als je wilt.’ Hij pakte mijn handen vast. ‘Ik heb een appartement met twee slaapkamers. Rosie kan haar eigen kamer hebben. Je hoeft je geen zorgen meer te maken over de huur. Ik regel alles.’
“Graham, dat is een enorme stap. We zijn pas acht maanden samen.”
‘Acht maanden is lang genoeg om dat te weten.’ Zijn ogen waren intens. Oprecht. ‘Ik hou van je, Bethany. Ik hou van Rosie. Tijdschema’s of wat gepast is, interesseren me niet. Je hebt hulp nodig en ik wil je helpen. Zo simpel is het.’
Ik staarde hem aan, op zoek naar de addertje onder het gras, de aarzeling, het kleine sprankje twijfel dat me zou vertellen dat hij gewoon zei wat hij dacht te moeten zeggen.
Ik heb het niet gevonden.
‘Weet je het zeker?’ drong ik aan. ‘Je familie zou het verschrikkelijk vinden. Je moeder zou een hartaanval krijgen.’
Graham moest lachen. « Mijn moeder krijgt een beroerte elke keer dat ik niet precies doe wat ze wil. Ze overleeft het wel. En eerlijk gezegd, het gaat hier niet om haar. Het gaat om ons. Jij, ik en Rosie. Dat is nu mijn familie. »
Mijn hart brak een beetje.
Dit was precies wat ik hoopte te horen.
Maar hoop is een gevaarlijke zaak als je al eens eerder teleurgesteld bent.
‘Laat me er even over nadenken,’ zei ik. ‘Het is een belangrijke beslissing.’
‘Neem gerust alle tijd die je nodig hebt. Maar weet dat het aanbod blijft staan – vandaag, morgen, volgende maand, wanneer je er ook klaar voor bent.’ Hij kuste me op mijn voorhoofd en hield me stevig vast.
En ik voelde me de slechtste persoon ter wereld omdat ik hem zo op de proef stelde.
Maar ik was nog niet klaar.
Twee dagen later belde Graham me met nieuws.
“Mijn moeder wil morgenavond een familiebijeenkomst houden.”
“Oké. Hoe laat moet ik er zijn?”
Stilte.
“Graham.”
‘Ze heeft je niet uitgenodigd.’ Zijn stem trilde van woede. ‘Ik heb haar gezegd dat dat onacceptabel was, maar ze stond erop dat het alleen voor familie was. Het spijt me, Beth. Ik heb het geprobeerd.’
“Het is prima.”
Het was niet goed, maar het was te verwachten.
‘Ga eerst kijken wat ze wil,’ zei ik. ‘Je kunt me daarna alles vertellen.’
Wat Graham niet wist, was dat ik al een bron binnen de organisatie had.
Nana June belde me die middag.
‘Patricia is een hinderlaag aan het voorbereiden,’ zei ze zonder verdere inleiding. ‘Ze heeft de hele week telefoontjes gepleegd en munitie verzameld. Ik denk dat ze Graham een ultimatum gaat stellen.’
“Wat voor ultimatum?”
