En Trevor betaalde op meer dan één manier voor de opleiding die ik hem had gegeven.
Hij leerde wat het betekende om financieel te worstelen, dubbele diensten te draaien, offers te brengen, te sparen en te hopen op een betere toekomst.
Hij leerde dat beloftes ertoe doen, dat contracten ertoe doen, en dat de mensen die je gebruikt om hogerop te komen, wellicht dezelfde mensen zijn die ervoor zorgen dat je de gevolgen ondervindt als je ten val komt.
Ik wenste hem geen kwaad toe.
Ik dacht eigenlijk helemaal niet meer aan hem.
Ik was te druk bezig met mijn eigen leven te leiden – het leven dat ik had verdiend, het leven dat ik verdiende.
Toen de zon volledig onderging en de stadslichten onder mijn raam begonnen te twinkelen, hief ik een glas wijn – van het goede soort dat ik me nu eindelijk kon veroorloven – en bracht een toast uit op mezelf.
Aan Michelle Bennett.
Hoofd Verpleging.
In bezit van een masterdiploma.
Overlevende.
En dan eindelijk, eindelijk, de schrijfster van haar eigen verhaal.
Het had zes jaar van opofferingen, zes maanden juridische strijd en een flinke dosis vastberadenheid gekost.
Maar ik had gewonnen.
Niet alleen het oordeel.
Niet alleen het geld.
Ik heb mezelf teruggevonden.
