‘Kunt u het bericht van 14 september hardop voorlezen aan de rechtbank?’ vroeg Patricia.
Trevor schraapte zijn keel.
‘Schat, ik weet dat dit moeilijk is. Ik weet dat je je uiterste best doet om ons financieel boven water te houden. Ik beloof je dat ik het goedmaak als ik dokter ben. Ik betaal je elke cent terug die je aan me hebt uitgegeven. We zitten hier samen in.’
‘Klinkt dat voor u als een terloopse opmerking, dokter Bennett?’, vroeg Patricia, ‘of klinkt het als een expliciete belofte?’
‘Het was… ik wilde mijn dankbaarheid uiten,’ zei hij zwakjes. ‘Het was niet bedoeld als een letterlijk contract.’
Patricia haalde nog een document tevoorschijn.
‘En hier is bewijsstuk B: de schuldbekentenis die u in oktober van uw eerste jaar hebt ondertekend,’ zei ze. ‘Herinnert u zich dat u dit hebt ondertekend?’
‘Vaag,’ mompelde Trevor.
‘Er staat heel duidelijk: « Ik, Trevor Bennett, erken dat ik geld heb geleend van Michelle Washington voor studiekosten en ga ermee akkoord het volledige bedrag binnen vijf jaar na het afronden van mijn medische opleiding terug te betalen. » Dat is jouw handtekening onderaan, toch?’ vroeg Patricia.
‘Ja, maar ik heb dat alleen getekend omdat Relle nerveus was om een lening af te sluiten,’ zei hij. ‘Het was niet bedoeld als een echt contract.’
‘Het heeft jouw handtekening,’ zei Patricia. ‘Het is bekrachtigd door getuigen. Het is gedateerd. In welk opzicht is dat geen echt contract?’
‘Het was gewoon om haar op te vrolijken,’ stamelde Trevor. ‘Ze maakte zich zorgen over de schuld.’
‘Dus je hebt een juridisch document onder ede ondertekend zonder de intentie om het na te komen, alleen maar om je vrouw tevreden te stellen?’ vroeg Patricia.
‘Bezwaar,’ zei Richard snel. ‘Argumentatief.’
« Aanhoudend, » zei rechter Morrison, hoewel hij Trevor met belangstelling gadesloeg.
Patricia knikte en veranderde van koers.
‘Dokter Bennett, wanneer heeft u besloten dat u wilde scheiden?’ vroeg ze.
« Rond de tijd dat ik afstudeerde aan de medische faculteit, » zei hij.
‘En wanneer heb je het je vrouw verteld?’ vroeg ze.
« Op mijn afstudeerfeest, » antwoordde hij.
‘Dus je hebt gewacht tot je je opleiding succesvol had afgerond – jouw opleiding, die zij volledig had gefinancierd – om haar te vertellen dat het huwelijk voorbij was,’ zei Patricia.
‘Het was niet de bedoeling dat het zo zou lopen,’ protesteerde Trevor. ‘Het huwelijk werkte gewoon niet meer.’
‘Interessant,’ zei Patricia. ‘Want in zes jaar huwelijk had je nog nooit eerder over huwelijksproblemen gesproken, toch?’
« We hadden normale problemen, zoals elk stel, » zei hij.
‘Heb je ooit relatietherapie gevolgd?’ vroeg ze.
‘Nee,’ zei hij.
‘Heb je je vrouw ooit verteld dat je ongelukkig was?’ vroeg ze.
« We communiceerden niet goed tegen het einde, » zei hij, « omdat— »
‘Omdat je druk bezig was een relatie aan te knopen met dokter Vanessa Hunt?’ vroeg Patricia.
‘Bezwaar,’ snauwde Richard. ‘Relevantie.’
‘Ik sta het toe,’ zei rechter Morrison. ‘Beantwoord de vraag, dokter Bennett.’
Trevors gezicht kleurde rood.
« Vanessa en ik werden goede vriendinnen tijdens mijn laatste jaar van de geneeskundeopleiding, » gaf hij toe. « Ja. »
« Zijn jullie zo close dat je haar op je afstudeerfeest aan je vrouw hebt voorgesteld als je nieuwe partner? » vroeg Patricia.
‘Ik heb haar niet voorgesteld als mijn partner,’ zei Trevor snel. ‘We waren collega’s.’
‘Is dokter Hunt er vandaag ook?’ vroeg Patricia.
‘Ja,’ zei hij.
‘Waarom zou een collega uw scheidingsprocedure bijwonen?’ vroeg ze.
Trevor aarzelde.
‘Ze steunt me,’ zei hij uiteindelijk.
‘Je steunen zoals je vrouw je steunde tijdens je studie geneeskunde,’ vroeg Patricia, ‘of je steunen zoals je huidige vriendin je nu steunt?’
‘Bezwaar,’ riep Richard. ‘Gezeur.’
« Gegrond, » zei de rechter. « Ga verder, mevrouw Aong Quo. »
Patricia glimlachte even.
‘Voorlopig geen verdere vragen,’ zei ze.
Trevor ging weer op zijn plaats zitten en oogde minder zelfverzekerd dan toen hij begonnen was.
Vanessa zat met een frons op haar gezicht op de achterste rij.
Rechter Morrison keek op zijn horloge.
« We nemen een lunchpauze, » zei hij. « De zitting wordt om twee uur hervat. »
Terwijl de mensen naar buiten gingen, zag ik Trevor en Vanessa in de gang staan, met hun hoofden dicht bij elkaar, fluisterend.
Richard zat op zijn telefoon, waarschijnlijk was hij al bezig hun strategie aan te passen.
Patricia kneep in mijn schouder.
‘Dat ging goed,’ zei ze. ‘Zijn getuigenis heeft ons meer geholpen dan hem. Na de lunch zul je getuigen. Ben je er klaar voor?’
Ik dacht aan de bonnetjes van de afgelopen zes jaar, de gedocumenteerde offers, de beloftes die Trevor had gedaan en gebroken.
Ik dacht aan die schuldbekentenis die ik bijna vergeten was – die nu de basis vormde van onze hele zaak.
‘Ik ben er klaar voor,’ zei ik.
