‘Mevrouw Aong Quo, uw openingsverklaring,’ zei hij.
Patricia stond op.
Ze oogde professioneel en gezaghebbend in haar donkergroene pak, haar natuurlijke haar naar achteren gebonden, en haar uitdrukking serieus.
« Edele rechter, mijn cliënte heeft haar echtgenoot wel degelijk gesteund tijdens zijn studie geneeskunde, » zei ze. « Ze werkte zeventig uur per week als verpleegster om vier jaar lang elke dollar van zijn collegegeld, inschrijfgeld, boeken, huur en levensonderhoud te betalen, terwijl hij financieel niets bijdroeg aan hun huishouden. Ze heeft aanzienlijke schulden gemaakt om zijn opleiding te bekostigen. Ze heeft haar eigen carrièrekansen opzijgezet. Ze heeft haar gezondheid, haar spaargeld en haar toekomst opgeofferd in de belofte dat ze samen iets aan het opbouwen waren – dat haar investering in zijn opleiding een investering in hun gezamenlijke toekomst was. »
Patricia pauzeerde even om de woorden te laten bezinken.
« Maar dit maakt deze zaak anders dan standaard partneralimentatie, » vervolgde ze. « Ten eerste tekende Dr. Bennett een schuldbekentenis waarin hij ermee instemde mijn cliënt haar studiekosten terug te betalen. Ten tweede erkende hij herhaaldelijk in sms-berichten en e-mails dat hij haar dit geld verschuldigd was en dat hij het zou terugbetalen zodra hij een inkomen had. Ten derde, en het allerbelangrijkste, vroeg hij direct na het afronden van zijn opleiding en de start van zijn goedbetaalde specialisatie de scheiding aan. Op het moment dat zijn verdienpotentieel toenam – op het moment dat de investering van mijn cliënt vruchten begon af te werpen – beëindigde hij het huwelijk en sloot hij haar uit van elk voordeel van wat ze samen hadden opgebouwd. Dit gaat niet over standaard partneralimentatie. Dit gaat over iemand die de carrière van een ander financiert met de uitdrukkelijke afspraak dat ze er allebei van zouden profiteren, en vervolgens in de steek wordt gelaten op het moment dat het tijd is om de vruchten te plukken. Mijn cliënt heeft recht op terugbetaling van de aantoonbare investering die ze in de opleiding van Dr. Bennett heeft gedaan. Dat is niet wraakzuchtig. Dat is elementaire rechtvaardigheid. »
Rechter Morrison maakte nog meer aantekeningen.
‘Meneer Chin, roep uw eerste getuige op,’ zei hij.
‘Ik wil graag dokter Trevor Bennett als getuige oproepen,’ zei Richard.
Trevor liep naar de getuigenbank.
Hij oogde zelfverzekerd, bijna ontspannen.
Hij dacht waarschijnlijk dat dit makkelijk zou zijn – dat zijn positie en titel gewicht in de schaal zouden leggen, dat hij als arts geloofwaardiger was dan als verpleegkundige.
Richard stelde hem eerst een aantal basisvragen.
‘Hoe lang waren jullie getrouwd?’ vroeg hij.
‘Zes jaar,’ antwoordde Trevor.
‘Hoe hebben jullie elkaar ontmoet?’ vroeg Richard.
“In het County General Hospital,” zei Trevor. “Ze was verpleegster. Mijn kamergenoot sneed in zijn hand en we raakten aan de praat.”
‘Wanneer ben je aan je geneeskundestudie begonnen?’ vroeg Richard.
« Tijdens ons huwelijk, » zei Trevor. « Vier jaar. »
Trevor antwoordde vlot en schetste een beeld van een normaal huwelijk.
« Michelle en ik leerden elkaar kennen toen ik geneeskunde studeerde, » zei hij. « Zij was verpleegster in het County General Hospital. We kregen een relatie, werden verliefd en trouwden. Tijdens mijn studie geneeskunde werkte zij als verpleegster en ik concentreerde me op mijn studie. Het was een goede regeling die voor ons beiden werkte. »
‘Heb je je vrouw ooit gevraagd om je financieel te ondersteunen tijdens je studie geneeskunde?’ vroeg Richard.
‘Nee,’ zei Trevor. ‘Zij bood het aan. Ze wilde helpen. Ze steunde mijn dromen.’
‘Heb je haar gedwongen om extra diensten te draaien of schulden aan te gaan?’ vroeg Richard.
‘Absoluut niet,’ zei Trevor. ‘Dat waren haar keuzes. Ik waardeerde haar steun, maar ik heb die nooit geëist.’
Richard knikte.
‘Dokter Bennett, mevrouw Bennett beweert dat u haar beloofd heeft deze kosten terug te betalen. Klopt dat?’ vroeg hij.
« Ik heb dat soort dingen misschien wel eens gezegd in een informeel gesprek, » gaf Trevor toe. « Zoals wanneer je tegen je partner zegt dat je hem of haar ooit meeneemt op een mooie vakantie of dat je iets speciaals voor hem of haar koopt. Het was geen formele afspraak. Het was gewoon iets wat je zegt om je waardering te tonen. »
‘Dus je had deze verklaringen niet bedoeld als juridisch bindende beloften?’ vroeg Richard.
‘Natuurlijk niet,’ zei Trevor. ‘We waren getrouwd. Alles wat we hadden, deelden we. Ik vond niet dat ik contracten met mijn eigen vrouw hoefde op te stellen.’
Het was een goed antwoord, dat moest ik toegeven.
Het gaf me de indruk dat ik paranoïde was omdat ik alles bijhield en zijn beloftes serieus nam.
Nu is Patricia aan de beurt.
Ze stond op en liep naar de getuigenbank, met een map in haar hand.
‘Dr. Bennett, u verklaarde dat uw vrouw u tijdens uw studie geneeskunde financieel heeft ondersteund,’ zei ze. ‘Klopt dat?’
‘Ja,’ zei hij.
‘En je hebt dat aanbod geaccepteerd?’ vroeg ze.
‘Ja,’ antwoordde hij.
‘Vier jaar lang heeft u geen inkomen bijgedragen aan uw huishouden,’ zei Patricia. ‘Klopt dat?’
‘Ik zat op de medische faculteit,’ zei Trevor. ‘Ik kon niet werken—’
‘Dat is niet wat ik vroeg,’ onderbrak Patricia. ‘Je hebt vier jaar lang niets bijgedragen aan de huishoudelijke uitgaven. Ja of nee?’
Trevor bewoog zich ongemakkelijk heen en weer.
‘Ja,’ zei hij.
‘En uw vrouw werkte gemiddeld zestig tot zeventig uur per week gedurende die vier jaar,’ vervolgde Patricia. ‘Klopt dat?’
‘Ik weet de exacte uren niet,’ zei Trevor, ‘maar ze was wel aan het werk, ja.’
Patricia opende de map.
« Ik wil graag bewijsstuk A indienen: sms-berichten tussen Dr. Bennett en mevrouw Bennett uit september van zijn eerste jaar geneeskunde, » zei ze.
Ze overhandigde kopieën aan de rechter en aan Richard.
‘Dokter Bennett, heeft u deze berichten verzonden?’ vroeg ze.
Trevor bekeek de afdruk.
Zijn kaak spande zich aan.
‘Ja,’ zei hij.
