Mark stond alleen in de schaduw van zijn voormalige koninkrijk. ‘Dit kun je niet doen,’ fluisterde hij. ‘Ik heb al maanden bedenkingen.’
‘Meneer Henderson,’ zei Elena, terwijl ze Mark de rug toekeerde. ‘Wilt u meneer Danton alstublieft van het terrein verwijderen? Hij betreedt dit terrein zonder toestemming.’
‘Met plezier,’ zei Henderson. Hij knikte naar de bewakers.
Ze grepen Mark bij de armen.
« Haal je handen van me af! » schreeuwde Mark terwijl ze hem naar de deur sleurden. « Weten jullie wel wie ik ben? Ik ben Mark Danton! »
‘En je bent eruit gegooid,’ mompelde een van de bewakers, terwijl hij hem de regenachtige stoep op duwde.
Deel 5: De rekening moet betaald worden
De scheiding was geen strijd, maar een autopsie.
Mark zat in het kleine, krappe kantoor van een door de rechtbank aangestelde advocaat en las het document dat Elena’s juridische team hem had toegestuurd.
‘Hier staat dat ik… twee miljoen dollar schuldig ben?’ stamelde Mark, terwijl zijn handen trilden.
Elena’s advocaat, een haai genaamd meneer Sterling, zat tegenover haar. Hij knikte. « Klopt. Kijk, meneer Danton, in het huurcontract dat u ondertekende stond een zeer specifieke ‘familiekorting’-clausule. Daarin stond dat de gesubsidieerde huur afhankelijk was van uw lidmaatschap van de familie Hale. »
Sterling sloeg de bladzijde om. « Artikel 4B definieert ‘goede reputatie’ als ‘het onderhouden van een huwelijkse relatie vrij van ontrouw of openbare minachting van de verhuurder’. Aangezien u gefilmd bent terwijl u kreeft aan uw maîtresse voerde en uw vrouw ‘afval’ noemde in het bijzijn van vijftig getuigen… »
Sterling glimlachte. « De korting is met terugwerkende kracht komen te vervallen. U bent het verschil verschuldigd tussen de gesubsidieerde huur en de markthuur over de afgelopen vijf jaar. Plus rente. »
Mark sloeg zijn handen voor zijn gezicht. « Ik heb geen twee miljoen dollar. Ik heb geen tweeduizend dollar. Ze heeft de bedrijfsrekeningen geblokkeerd. »
‘Die rekeningen werden gefinancierd door Hale Trust,’ herinnerde Sterling hem eraan. ‘Ze waren nooit van u. U bent failliet, meneer Danton.’
Elena verscheen op het videoconferentiescherm aan de muur. Ze zat in een zonnige kamer, terwijl Leo op de achtergrond speelde. Ze zag er jonger en stralender uit.
‘Elena,’ smeekte Mark naar het scherm. ‘Alsjeblieft. Heb genade. Ik woon in een motel in Queens. Ik ben de Porsche kwijt. Ik ben alles kwijt.’
‘Je bent het niet kwijtgeraakt, Mark,’ zei Elena kalm. ‘Je hebt het weggegooid. Je hebt je ego boven je gezin verkozen. Je hebt je maîtresse boven je vrouw verkozen. Je hebt de kreeft boven je zoon verkozen.’
« Ik kan koken! » riep Mark. « Ik heb talent! Laat me de restaurantnaam behouden. Ik kan opnieuw beginnen. »
« De naam ‘The Golden Spoon’ is een geregistreerd handelsmerk van de gebouweigenenaar », aldus Elena. « Die naam blijft verbonden aan het gebouw. »
Ze boog zich dichter naar de camera toe.
‘Jij hebt talent, toch Mark? Dat is toch wat je me vertelde? Dat jij het genie was en ik alleen maar de portemonnee? Ga koken. Bewijs me het tegendeel.’
Ze beëindigde het gesprek.
Mark zat zwijgend toe te kijken. De advocaat stond op. « Ik denk dat we hier klaar zijn. Veel succes met je zoektocht naar een baan. »
Deel 6: Een nieuw begin
Zes maanden later.
De herfstlucht in New York was fris. Elena liep hand in hand met Leo over Fifth Avenue. Leo lachte en at een ijsje.
Ze stopten voor het gebouw waar vroeger The Golden Spoon gevestigd was.
Het bord was verdwenen. In plaats daarvan stond er een nieuw, modern bord: LEO’S – Community Kitchen & Art Gallery.
De ramen stonden open. Binnen was het geen benauwde, donkere grot voor de elite. Het was licht, luchtig en vol leven. Lokale kunstenaars exposeerden hun werk aan de muren. De keuken werd gerund door een non-profitorganisatie die kansarme jongeren opleidde tot kok.
Elena kwam binnen. De geur van vers brood en gebrande koffie vulde de lucht.
