De kinderen van anderen opvoeden alsof het je eigen kinderen zijn.
Van de ene op de andere dag werd ik verantwoordelijk voor de drie dochters van mijn broer Julien. Ze waren drie, vijf en acht jaar oud. Geen handleiding, geen overgangsfase, gewoon drie verloren kinderen en een huis dat plotseling gevuld was met stilte, vragen en verdriet.
Aanvankelijk dacht ik dat het tijdelijk zou zijn. Een paar weken, misschien een paar maanden. Maar de weken werden jaren. Ik maakte ontbijtjes klaar, signeerde communicatieboeken, bezocht schoolvoorstellingen, troostte kinderen met liefdesverdriet en moedigde ze aan bij hun eerste projecten.
Zonder het me echt te realiseren, veranderde ik van tante in een moederfiguur. En op een dag, zonder ceremonie of officiële verklaring, werden ze gewoon mijn dochters.
Ik ben in de loop der tijd tot een belangrijk inzicht gekomen: familie wordt niet alleen bepaald door bloedverwantschap, maar ook door aanwezigheid, geduld en dagelijkse liefde.
