Ik werd van de ene op de andere dag de ouder van mijn nichtjes, zonder waarschuwing en zonder enig idee wat er zou komen. Net toen het leven eindelijk stabiel leek, keerde het verleden terug op een manier die ik niet kon negeren.

Vijftien jaar geleden stond mijn broer, Edwin, naast het graf van zijn vrouw… en verdween toen, nog voordat de bloemen goed en wel waren neergedaald. Er was geen waarschuwing, geen afscheid.

Zonder enige uitleg liet hij drie kleine meisjes achter. Het volgende moment stonden ze met een maatschappelijk werker en een overvolle koffer voor mijn deur.

Toen ze bij mij kwamen wonen, waren ze drie, vijf en acht jaar oud.

Ik herinner me nog goed hoe zwaar de stilte die eerste nacht aanvoelde. Zo’n stilte die in je borst drukt.

De jongste, Dora, bleef maar vragen: « Wanneer komt mama naar huis? » Jenny, de oudste, stopte na de eerste week met huilen. Ze hield er gewoon helemaal mee op, alsof ze een beslissing had genomen die de rest van ons nog niet had genomen.

De middelste, Lyra, weigerde maandenlang haar kleren uit te pakken. Ze zei dat ze het niet te comfortabel wilde krijgen.

Ik bleef mezelf maar vertellen dat Edwin terug zou komen. Dat moest wel.

Of dat er wel iets gebeurd moest zijn, want niemand laat zijn kinderen zomaar in de steek nadat zijn vrouw plotseling bij een auto-ongeluk om het leven is gekomen. Het klopte gewoon niet.

Dus ik wachtte.

Weken gingen voorbij. Toen maanden. Toen jaren.

Toch kwamen er geen telefoontjes, geen brieven – helemaal niets van Edwin.

Op een gegeven moment besefte ik dat ik niet langer kon wachten, dus ben ik ermee gestopt.

Tegen die tijd was ik al volledig betrokken: ik maakte lunchpakketten klaar, woonde schoolvoorstellingen bij en leerde precies hoe ze hun eieren ‘s ochtends het liefst aten. Ik bleef wakker tijdens koorts en nachtmerries.

Ik heb alle toestemmingsformulieren ondertekend en alle ouderbijeenkomsten bijgewoond.

Ze kwamen naar me toe met hun eerste liefdesverdriet, hun eerste baan, hun eerste echte stappen naar volwassenheid.

Ergens onderweg, zonder dat er een duidelijk moment was om dat aan te duiden, hielden ze op « de dochters van mijn broer » te zijn.

Ze werden van mij.

Maar vorige week veranderde alles.