Royce was oprecht verbaasd. « Meen je dat nou? Andre is een beest. Hij is 1,96 meter lang en weegt 118 kilo. »
“Ik kan hem verslaan.”
Royce dacht erover na. De kansen zouden astronomisch klein zijn. Als Shane zou winnen, zou Royce miljoenen verdienen. Als hij zou verliezen, zou Royce van een potentiële bedreiging af zijn. « Oké, » zei Royce uiteindelijk. « Jij vecht tegen Andre. »
Shane had een maand de tijd. Hij trainde harder dan in de afgelopen vijftien jaar. Maar hij rondde ook zijn andere voorbereidingen af. Gabriel vloog in met extra uitrusting. Agent Kane plaatste tactische FBI-teams in de stad. En Shane belde zijn vrouw nog een laatste keer.
“Lisa, ik wil dat je me vertrouwt. Ga zaterdagavond met Marcy naar je zus in Oregon. Stel geen vragen. Ga gewoon.”
“Shane, wat ben je aan het doen?”
“Ik ben ermee bezig. Ik bel je als het klaar is. Ik hou van je.”
Hij hing op voordat ze kon reageren.
Zaterdagavond was als de dag des oordeels. Het pakhuis zat bomvol met meer dan vijfhonderd mensen. De totale inzet bij de weddenschappen was opgelopen tot drie miljoen dollar.
Shane stond in de geïmproviseerde kleedkamer toen Dustin binnenkwam. Zijn gezicht was slecht genezen en zijn ogen hadden een manische glans. « Ik weet wat je van plan bent, » zei Dustin. « Je denkt dat je slim bent, maar je gaat vanavond dood. Andre gaat je vermoorden, en ik ga toekijken. »
‘Je oom gaat vanavond de gevangenis in,’ zei Shane kalm. ‘Jij ook. En de vrouw die je in het ziekenhuis hebt doen belanden, zal je nooit meer terugzien.’
Dustins vuist kwam snel, maar Shane was nog sneller. Hij greep Dustins pols, draaide die om en smeet hem met zijn gezicht tegen een kluisje. « Je blijft daar zitten en zwijgt. Beweeg nog een keer en ik breek je arm. »
In de arena stond Royce in de kooi. « Dames en heren, criminelen en verdorvenen, welkom bij het gevecht van de eeuw! »
Andre, de Siberische beer, klom de kooi in – enorm, vol littekens, een moordenaar die van zijn werk genoot. Shane kwam binnen en de reacties waren verdeeld. De bel ging. Andre stormde naar voren. Shane ontweek de aanval, cirkelde rond en dwong Andre hem achterna te jagen. Hij probeerde niet te winnen. Nog niet. Hij wachtte op zijn signaal.
Het gebeurde drie minuten na het begin van de eerste ronde. De lichten in het magazijn flikkerden een keer, een keer, en bleven toen stabiel. Gabriels signaal.
Shane veranderde van tactiek. Hij stopte met ontwijken en begon aan te vallen. Low kicks, stoten op het lichaam, stoten op de lever. De massa van de Rus was zijn zwakke plek; Shane was sneller en technisch beter. Andre probeerde te clinchen, maar Shane anticipeerde, zakte terug en voerde een perfecte dubbele beentake-down uit. Op de grond was Shane in zijn element. Hij kwam in de mount-positie en deelde een regen van ellebogen uit. Het publiek schreeuwde het uit. Andre probeerde te rollen, maar Shane nam de controle over en zette een rear-naked choke aan. Tien seconden later was Andre bewusteloos.
Shane liet de verwurging los en stond op, zijn handen omhoog. Maar hij keek niet naar de menigte. Hij keek naar de uitgangen, waar FBI-agenten in tactische uitrusting naar binnen stroomden.
« Federale agenten! Niemand beweegt! »
Het magazijn raakte in chaos. Criminelen renden naar de uitgangen, maar die bleken geblokkeerd. In de cel zag Shane hoe Royce’s gezicht veranderde van schok naar woede en vervolgens naar verraad.
« Jij! » schreeuwde Royce, terwijl hij zich door de menigte naar de kooi drong. « Jij hebt dit gedaan! »
Royce bereikte de kooi, klom erin met een moordlustige blik in zijn ogen en trok een mes uit zijn broekband. Hij sprong naar voren. Shane ontwapende Royce instinctief, tienduizend keer geoefend. Hij klemde Royce’s pols vast, draaide eraan en het mes kletterde op het canvas.
Toen ging Shane aan de slag. Vijftien jaar lang had hij mariniers geleerd hoe ze bedreigingen effectief konden neutraliseren. Hij klom op Royce en deelde gecontroleerde, harde klappen uit. « Dit is voor mijn dochter. » Een slag tegen de ribben. « Dit is voor elke vrouw die je hebt geterroriseerd. » Nog een slag tegen de zonnevlecht. « Dit is voor elk leven dat je hebt verwoest. » Een laatste slag tegen de kaak. Royce zakte levenloos in elkaar.
Shane stond stil terwijl FBI-agenten de cel omsingelden. « Shane Jones, handen omhoog! » klonk de stem van agent Kane. Hij gehoorzaamde. Ze boeide hem, opzettelijk losjes, en fluisterde: « Speel mee. We hebben dit besproken. »
Shane werd door de chaos naar buiten geleid, langs gearresteerde bendeleden, langs doodsbange gokkers, langs Dustin Freeman die geboeid werd afgevoerd. Buiten waren de cameraploegen gearriveerd. Achterin een FBI-busje maakte agent Kane hem los. « We hebben iedereen te pakken, » zei ze. « Royce, zijn luitenanten, Dustin, alle belangrijke spelers. Plus zevenenvijftig criminelen met openstaande arrestatiebevelen, twaalf corrupte agenten en drie rechters. »
“En mijn familie?”
“Veilig. We hebben ze in beschermende bewaring genomen sinds u belde.”
