4. De Spotlight
Het ene woord galmde door de enorme ruimte en bracht het gemurmel tot zwijgen.
Meneer Sterling stapte het podium op. Hij zag er woedend uit. Hij keek niet naar het publiek, maar naar de bewakers.
‘Beveiliging, trek u terug,’ beval hij. ‘Jullie prioriteit is niet om haar te verwijderen. Jullie prioriteit is om haar overeind te helpen.’
Bella keek verward. Ze schermde haar ogen af tegen het felle licht. « Meneer Sterling? Wat doet u? Ze is aan het binnendringen! Ze heeft me aangevallen! »
Sterling negeerde haar. « Het is jouw prioriteit om de voorzitter overeind te helpen. »
Het woord hing in de lucht. Voorzitter.
De twee bewakers knielden onmiddellijk naast me neer. Hun houding veranderde van dreigend naar eerbiedig.
‘Mevrouw,’ zei de eerste bewaker vriendelijk. ‘Gaat het goed met u? Heeft u een dokter nodig?’
‘Het gaat goed met me,’ fluisterde ik, hoewel mijn hoofd bonkte. ‘Help me overeind.’
Ze pakten mijn armen vast en tilden me moeiteloos op. Een van hen haalde een smetteloos witte zakdoek uit zijn zak en gaf die aan me. Ik drukte hem tegen de snee op mijn voorhoofd.
‘Wat is er aan de hand?’ gilde Bella, haar stem trillend. ‘Wie noemen jullie voorzitter? Dat is mijn zus! Ze stelt helemaal niets voor!’
De heer Sterling tikte op de microfoon.
‘Dames en heren,’ zei hij met ernstige stem. ‘Mijn excuses voor de onderbreking. Maar het lijkt erop dat er een misverstand is ontstaan over de hiërarchie van vanavond.’
Hij gebaarde naar mij.
« Met vriendelijke groet, op het podium verwelkomen we mevrouw Maya Vance, de oprichtster, eigenaar en voorzitter van de raad van bestuur van Aurora Corp. »
De stilte die volgde was absoluut. Het was een vacuüm, dat alle lucht uit de kamer zoog.
Bella’s mond viel open. Haar gezicht werd bleek en haar make-up leek wel een grotesk masker. « Wat… wie? »
Ik haalde diep adem. Ik streek mijn jas glad. Ik kneep in Lily’s hand.
‘Blijf hier, schatje,’ zei ik tegen haar. ‘Kijk hier eens naar.’
Ik liep naar het podium. Ik rende niet. Ik had geen haast. Ik liep een beetje mank door de val, maar ik hield mijn hoofd omhoog. De schijnwerper volgde me en legde mijn bewegingen vast over de marmeren vloer.
Ik liep langs de zwijgende directieleden. Ik liep langs de geschokte obers.
Ik liep langs Bella.
Ik keek haar niet eens aan. Ik liep langs haar heen alsof ze een meubelstuk was.
Ik beklom de trappen naar het podium. Meneer Sterling stapte opzij en boog lichtjes zijn hoofd. Ik pakte de microfoon.
Ik keek naar de zee van gezichten. Ik zag nu de angst in hun ogen. Ze beseften dat ze de vermomde koning hadden uitgelachen.
‘Dank u wel,’ zei ik. Mijn stem was kalm, maar door de geluidsinstallatie klonk hij goddelijk. ‘En een kleine correctie op de inleiding van meneer Sterling.’
Ik keek neer op Bella, die als aan de grond genageld in het midden van de kamer stond, geïsoleerd in een poel van duisternis, terwijl ik in het licht stond.
‘De vrouw die me net duwde,’ zei ik, terwijl ik vastberaden naar haar wees. ‘Is niet de marketingdirecteur.’
Bella deinsde achteruit alsof ik haar had geslagen.
“Ze is een voormalige medewerker.”
