2. Het giftige geschenk
De menigte werd stil, want ze voelden dat er een spektakel op komst was. Bella was dol op spektakels.
Lily keek me aan met grote, bezorgde ogen. Ik knikte lichtjes. « Ga je gang, open het maar. »
Lily strekte haar handen uit en trok aan het gouden lint. Het deksel viel eraf. Ze greep in het vloeipapier en haalde de inhoud eruit.
Het was geen boek. Het was geen laptop.
Het was een jurk. Als je het zo kon noemen. Het was een slipje van doorschijnend zwart kant, klein en suggestief, iets voor een twintigjarige vrouw, niet voor een twaalfjarig kind. Daaronder lag een make-upkit vol contourpaletten en nepwimpers.
Lily bloosde hevig en liet de stof vallen alsof ze haar vingers eraan had gebrand. Ze keek beschaamd om zich heen. De menigte bewoog zich ongemakkelijk. Zelfs de slijmballen keken weg.
‘Wat is dit?’ vroeg ik, mijn stem een octaaf lager.
‘Het is een make-overkit!’ straalde Bella, zich totaal niet bewust van de spanning. ‘En een jurk voor het afterparty. Lily, je hebt een mooie basis, maar je bent niet zo aantrekkelijk. Je moet leren hoe je je sterke punten kunt benadrukken.’
‘Ze is twaalf,’ zei ik.
‘En?’ sneerde Bella. ‘Ik begon met modellenwerk toen ik veertien was. Kijk waar dat me gebracht heeft. Directeur Marketing!’
Ze boog zich naar Lily toe, haar gezicht vertrok in een minachtende grijns. ‘Je zou deze moeten dragen – dat is beter voor je toekomst. Mannen houden van mooie dingen, Lily. Ze houden niet van slimme dingen. Slimme dingen zijn irritant. Met mooie dingen kom je in de promotie.’
Ik voelde een koude woede zich in mijn borst nestelen, zwaar en ondraaglijk.
Het was één ding om me te beledigen. Ik was onkwetsbaar. Ik was de vrouw die Aurora Corp van een garagebedrijfje had opgebouwd tot een miljardenconglomeraat, terwijl Bella druk aan het feesten was op Ibiza. Ik kon haar venijnige opmerkingen wel aan.
Maar Lily? Lily was zachtaardig. Lily was beïnvloedbaar. En Bella probeerde haar te vergiftigen.
Ik stapte naar voren. Ik plaatste mijn hand stevig op het deksel van de doos en sloeg het dicht.
Knal.
Het geluid galmde door de stille kamer.
‘Het is genoeg, Bella,’ zei ik. Mijn stem was kalm, maar er klonk een vastberadenheid in door die ik zelden in het openbaar liet zien.
Bella knipperde verbaasd met haar ogen. « Pardon? »
‘Neem deze troep mee,’ beval ik. ‘Mijn dochter zal dit niet dragen. Niet nu. Nooit.’
‘Je bent gewoon jaloers,’ lachte Bella, hoewel het geforceerd klonk. ‘Je wilt dat ze net zo’n onopvallend, onbeduidend meisje wordt als jij.’
‘Ik wil dat ze gewaardeerd wordt om haar intellect,’ zei ik, terwijl ik Bella recht in de ogen keek. ‘Ze komt op de universiteit met haar hersenen, niet met haar lichaam. Ze zal dingen bouwen, niet alleen versieren.’
Ik draaide me naar Lily toe en legde een hand op haar schouder. ‘Nee, lieverd. Onderwijs gaat voor alles. Luister niet naar je tante. Haar pad is… fragiel.’
Bella’s gezicht verstrakte. De geveinsde glimlach verdween en maakte plaats voor de lelijke grijns van een narcist die haar ‘narcistische voeding’ was ontzegd.
‘Kwetsbaar?’ siste ze. ‘Ik ben de toekomst van dit bedrijf! Jij bent niets! Je bent gewoon een zielige, alleenstaande moeder die leeft van mijn liefdadigheid!’
Technisch gezien woonde ik in een penthouse dat ik bezat, en Bella woonde in een appartement dat ik betaalde, maar dat detail was ze gemakshalve vergeten.
‘Ik denk dat je te veel champagne hebt gedronken, Bella,’ zei ik. ‘Laten we gaan, Lily.’
Ik draaide me om en liep weg, terwijl ik Lily wegleidde van de giftige explosiezone.
Maar Bella was nog niet klaar. Ze kon het niet loslaten. Niet voor haar publiek.
Ze kwam dichterbij, de geur van dure wijn en goedkope wanhoop hing om haar heen.
‘Durf je bij me weg te lopen?’ schreeuwde ze. ‘Durf je me de les te lezen waar mijn gasten bij zijn? In mijn balzaal?’
Ze stak haar hand op.
De hele balzaal hield de adem in.
