‘Dit was de enige manier waarop ik wist hoe ik je toekomst kon beschermen,’ schreef ze. ‘Het spijt me als het je pijn heeft gedaan. Ik heb het echt geprobeerd.’
Ik zat op de stoeprand en huilde lange tijd, tot mijn borst pijn deed. Het was niet het soort gegronde huilbui dat opluchting brengt. Het was het soort huilbui dat ontstaat wanneer twee waarheden botsen.
Ik wou dat ze het anders had aangepakt. Ik wou dat ze met me had gepraat, me had vertrouwd, me de keuze had laten maken.
Maar nu begrijp ik iets wat ik voorheen niet begreep.
