De stripboekencollectie – verkocht op een rommelmarkt, geld gestort op een rekening met de naam ‘studie’.
Het sieradendoosje – verpand, geld overgemaakt naar een noodspaarrekening op mijn naam.
De oude gitaar – verkocht aan een buurman, het geld opzijgezet voor ‘eerste appartement’.
Mijn handen begonnen te trillen.
Pagina na pagina beschreef ze alles wat ze had meegenomen – en precies waar het geld naartoe was gegaan. Spaargeld voor mijn studie waar ze nooit over sprak. Noodgeld dat ze stilletjes op mijn naam had bewaard. Een vangnet dat ze had opgebouwd zonder ooit krediet aan te vragen. Niets was verdwenen. Het was alleen van vorm veranderd.
Onderaan stond een kort briefje.
Ze schreef dat ze wist dat ze niet goed was in de liefde. Dat ze niet wist hoe ze me moest troosten of haar gevoelens moest uitleggen zonder hard over te komen. Ze zei dat ze geloofde dat ik te gehecht was aan die spullen, dat ik die fase nooit zou ontgroeien als ze ze niet had weggegooid. Ze geloofde – terecht of onterecht – dat het weghalen ervan me zou dwingen om verder te gaan.
