Ik heb mijn schoonzus nooit verteld dat ik directeur was van de prestigieuze privéschool waar haar zoon zich voor aanmeldde. Tijdens het toelatingsgesprek sloot ze mijn dochter op in een toilet om « de concurrentie uit te schakelen ». Toen mijn kind snikkend en smekend toekeek, overgoot ze haar met koud water en lachte: « Je ziet eruit als vuilnis, wie zou jou nou accepteren? » Ik heb mijn dochter eruit getrokken voordat het verder ging. Ze bleef zelfvoldaan toen we weggingen – zich er niet van bewust dat ze zojuist de toekomst van haar zoon had verwoest.

‘Clara!’ schreeuwde Vanessa terwijl ze haar naar de deur sleurden. ‘Jullie verpesten mijn leven! We zijn familie!’

Ik keek haar recht in de ogen.

‘Nee, Vanessa. Je hebt je eigen leven verwoest op het moment dat je besloot mijn dochter pijn te doen. En wat familie betreft… familieleden verdrinken elkaar niet.’

De agenten begeleidden haar naar buiten. Het geluid van haar snikken verdween in de gang en werd vervangen door het gedempte gefluister van het personeel buiten.

Hoofdstuk 6: De stralende toekomst

De kamer voelde groter aan nu Vanessa weg was.

Dave zat in zijn stoel, met zijn hoofd in zijn handen. Brad was aan het spelen op een tablet, zich er totaal niet van bewust dat zijn moeder net naar de gevangenis was gebracht.

‘Het spijt me, Clara,’ fluisterde Dave. ‘Ik had geen idee dat ze… zo was.’

‘Je wist wel dat ze gemeen was, Dave,’ zei ik zachtjes. ‘Je dacht alleen niet dat ze gevaarlijk was.’

‘Wat gebeurt er nu?’ vroeg hij, terwijl hij Brad aankeek.

‘Brad kan niet naar St. Aethelgard’s,’ zei ik. ‘Niet vanwege jou, maar omdat de aanwezigheid van zijn moeder hier een veiligheidsrisico zou vormen voor mijn personeel en leerlingen. Ik kan een goede kostschool in de volgende provincie aanbevelen.’

Dave knikte. « Ik denk… ik denk dat ik een scheiding ga aanvragen. Ik kan niet toestaan ​​dat Brad wordt opgevoed door iemand die zoiets doet. »

“Dat klinkt als een verstandige beslissing.”

Dave nam Brad mee en vertrok. Hij zag er tien jaar ouder uit dan toen hij binnenkwam.

Ik zat even alleen in de stille kamer. Daarna stond ik op en liep terug naar mijn eigen kantoor.

Mevrouw Higgins was er. Lily zat op de bank, gewikkeld in een zachte deken, warme chocolademelk te drinken. Ze droeg een reserve-schooluniform: een geruite rok en een donkerblauwe blazer met het schoolwapen.

Het stond haar perfect.

‘Mama!’ riep ze vrolijk, terwijl ze de mok neerzette. ‘Is de gemene vrouw weg?’

‘Ze is er niet meer, schat,’ zei ik, terwijl ik op mijn knieën ging zitten om haar te omhelzen. ‘Ze komt nooit meer terug.’

“Heeft ze problemen gekregen?”

“Grote problemen.”