Hoofdstuk 5: Het onweerlegbare bewijs

‘Je kunt niets bewijzen!’ schreeuwde Vanessa, haar arrogantie weer als verdedigingsmechanisme. ‘Jouw woord tegen het mijne! Ik zal de raad van bestuur vertellen dat je partijdig bent! Ik zal ze vertellen dat je je macht misbruikt om een ​​familievete te beslechten!’

Ze draaide zich naar Dave om. « Zeg iets! Ze liegt! Ik waste het gezicht van het meisje! Het was een daad van vriendelijkheid! »

Dave keek verscheurd en bewoog ongemakkelijk heen en weer. « Clara… het was toch geen aanranding? Misschien is ze gewoon uitgegleden? »

Ik keek mijn broer vol medelijden aan. Hij was al jarenlang door deze vrouw verblind.

‘Ik had verwacht dat je het zou ontkennen,’ zei ik kalm.

Ik pakte een afstandsbediening van het bureau.

“St. Aethelgard’s is een eliteschool, Vanessa. We beschermen onze leerlingen met de hoogste mate van beveiliging. Dat omvat een 4K-bewakingssysteem dat elke centimeter van de gangen bestrijkt.”

Ik richtte de afstandsbediening op het grote scherm achter me.

« Horloge. »

Het scherm flikkerde aan. De beelden waren haarscherp.

Het toonde de gang buiten de toiletten. Het toonde Vanessa die Lily’s pols stevig en pijnlijk vastgreep. Het toonde Lily die probeerde zich los te rukken, haar gezicht vertrokken van angst. Het toonde Vanessa die haar, letterlijk een zevenjarig kind, de wc in sleepte.

En toen, door de open deur voordat die dichtzwaaide, ving de camera de weerspiegeling in de spiegel aan de overkant op. Hij legde vast hoe Vanessa het kopje vulde. Hij legde het gespetter vast. Hij legde de blik van pure boosaardigheid op haar gezicht vast.

De kamer was stil.

‘Dat…’ stamelde Vanessa, terwijl ze met een trillende vinger naar het scherm wees. ‘Dat is uit de context gerukt!’

‘Context?’ vroeg ik. ‘De context is kindermishandeling.’

De zijdeur naar de gespreksruimte ging open. Maar het was niet de adjunct-directeur die terugkwam.

Twee geüniformeerde politieagenten kwamen tussenbeide.

Vanessa hapte naar adem. Ze deinsde achteruit tot ze tegen de muur botste. « Nee… nee… »

‘Mevrouw Vanessa Miller?’ vroeg de eerste agent. ‘We hebben een telefoontje en digitaal bewijsmateriaal ontvangen van directeur Vance betreffende een aanval op een minderjarige.’

Hij haalde een paar handboeien tevoorschijn.

“U bent gearresteerd.”

‘Dave!’ schreeuwde Vanessa, terwijl ze de arm van haar man vastgreep. ‘Doe iets! Ze arresteert me! Je zus arresteert me!’

Dave keek naar het scherm, waar het beeld van zijn vrouw die een kind mishandelde, bevroren was. Hij trok zijn arm uit haar greep.

‘Je hebt een kind pijn gedaan, Vanessa,’ zei Dave, met een zachte, walgende stem. ‘Je hebt mijn nichtje pijn gedaan.’

‘Ik deed het voor Brad!’ gilde ze, terwijl de agent haar omdraaide en de handboeien om haar polsen klikte. ‘Ik deed het voor ons!’

‘Je hebt het voor jezelf gedaan,’ zei ik, terwijl ik opstond.

‘Clara!’ schreeuwde Vanessa terwijl ze haar naar de deur sleurden. ‘Jullie verpesten mijn leven! We zijn familie!’

Ik keek haar recht in de ogen.

‘Nee, Vanessa. Je hebt je eigen leven verwoest op het moment dat je besloot mijn dochter pijn te doen. En wat familie betreft… familieleden verdrinken elkaar niet.’

De agenten begeleidden haar naar buiten. Het geluid van haar snikken verdween in de gang en werd vervangen door het gedempte gefluister van het personeel buiten.