Deel 3: De haai en de rechter
De arrestatie was chaotisch, luidruchtig en vernederend – precies wat Marcus verdiende.
Gasten staarden toe, met hun vorken halverwege hun mond, toen vier geüniformeerde agenten de eetzaal binnenmarcheerden. Ze vroegen het niet vriendelijk. Ze grepen Marcus, draaiden zijn armen achter zijn rug en sloegen hem met een bevredigende klap de handboeien om.
« Weten jullie wel wie ik ben?! » schreeuwde Marcus terwijl ze hem langs de dessertkar sleepten. « Ik pak jullie badges af! Ik klaag de stad aan! »
Richard volgde, terwijl hij dreigementen met rechtszaken uitte en verklaarde de burgemeester te kennen, totdat een agent hem resoluut naar de uitgang duwde. « U kunt de burgemeester er alles over vertellen vanuit de cel, meneer. »
Sarah zat rillend aan tafel. Ik sloeg mijn vest om haar schouders en trok haar overeind.
‘Mam,’ fluisterde ze, terwijl ze me met grote, angstige ogen aankeek, alsof ze me voor het eerst zag. ‘Jij… jij bent een rechter?’
‘Gepensioneerd,’ corrigeerde ik haar zachtjes, terwijl ik haar het restaurant uit begeleidde. ‘Maar de hamer werkt nog steeds.’
De volgende ochtend was het een complete chaos op het politiebureau. Marcus was natuurlijk binnen een uur op borgtocht vrijgelaten. Geld smeert de raderen van de justitie, waardoor de rijken door de mazen van het net glippen waar de armen vast komen te zitten. Maar geld kan de motor niet helemaal tot stilstand brengen, niet als iemand weet hoe hij de tandwielen moet blokkeren.
Ik kwam om 8:00 uur het station binnen met een map vol documenten die ik de nacht ervoor had verzameld.
In de wachtruimte stond meneer Arthur Sterling – ironisch genoeg geen familie van Marcus – de duurste en meest meedogenloze advocaat van de staat. Hij was een haai in een krijtstreepkostuum, een man die erom bekend stond moordenaars vrij te spreken op basis van juridische details en slachtoffers in de getuigenbank te vernietigen. Hij sprak met Marcus, die er zelfvoldaan en onaantastbaar uitzag, terwijl hij aan een kop koffie nipte.
« Mijn cliënt is onschuldig, » kondigde Sterling luidkeels aan, zijn stem duidelijk hoorbaar voor de journalisten die zich buiten de glazen deuren hadden verzameld. « Dit is een misverstand. Een familieruzie die door een wraakzuchtige, seniele schoonmoeder, die drama voor realiteit aanziet, uit de hand is gelopen. We zullen deze zaak vernietigen. We zullen een rechtszaak aanspannen wegens smaad. Tegen de tijd dat we klaar zijn, hebben we dit politiebureau in ons bezit. »
Ik verliet het kantoor van de kapitein, geflankeerd door hoofdcommissaris Miller.
Sterling verstijfde midden in een zin. Hij kneep zijn ogen samen en keek me strak aan. Hij kantelde zijn hoofd, terwijl zijn hersenen probeerden het beeld van de grootmoeder in de wachtkamer te rijmen met een herinnering van tien jaar geleden.
Tien jaar eerder had hij een RICO-zaak voor mij bepleit. Hij had alle mogelijke trucs uitgeprobeerd: bewijsmateriaal achterhouden, getuigen intimideren, procedurele vertragingen veroorzaken. Ik had al zijn verzoeken afgewezen, hem een sanctie opgelegd wegens minachting van het hof en zijn cliënt veroordeeld tot levenslange gevangenisstraf zonder de mogelijkheid van vervroegde vrijlating.
‘Rechter…’ stamelde Sterling, zijn zelfverzekerde houding verdween als sneeuw voor de zon. ‘Rechter Vance?’
‘Hallo Sterling,’ zei ik vriendelijk. ‘U vertegenwoordigt de verdachte? Veel succes. Ik heb de richtlijnen voor de strafmaat bij huiselijk geweld in deze staat opgesteld. U staat op het punt uw weg te moeten vinden in een doolhof dat ik heb gebouwd.’
Marcus keek verward tussen ons in. Hij zag de angst in de ogen van zijn advocaat, maar zijn arrogantie liet hem dat niet begrijpen. « Wat maakt het uit wie ze is? Ik betaal je om te winnen, Sterling! Maak haar af! Ze is maar een oude vrouw! »
Sterling keek Marcus aan met een mengeling van medelijden en ergernis. Hij boog zich voorover en fluisterde scherp: « Jij idioot. Je hebt me niet verteld dat je schoonmoeder ‘The Hammer’ was. »
‘Wat?’ vroeg Marcus.
‘De Hamer,’ siste Sterling. ‘Rechter Evelyn Vance. Ze heeft een veroordelingspercentage van 98% in haar rechtbank. Ze verslindt advocaten als ontbijt. Ze verliest niet, Marcus. Ze maakt een einde aan carrières.’
Sterling trok Marcus apart en zei dringend: « We hebben een schikking nodig. Nu. Als zij erbij betrokken is, kom je hier niet zomaar mee weg. We bieden haar begeleiding, een voorwaardelijke straf en een flinke donatie aan een vrouwenopvang. We smeken je. »
Marcus duwde hem weg, zijn narcisme verblindde hem voor het gevaar. « Geen deal! Ik heb geld! Ik heb connecties! We gaan naar de rechter! Ik wil zien hoe ze het bewijst! Het is mijn woord tegen het hare! Die trut was dronken! »
Ik glimlachte. Het was de glimlach van een roofdier dat toekijkt hoe zijn prooi gewillig in een val loopt.
‘Tot ziens in de rechtbank, Marcus,’ zei ik zachtjes.
De hoorzitting over de borgtocht was het eerste conflict. Sterling pleitte voor vrijlating op eigen verantwoordelijkheid. Ik zat op de achterste rij en keek toe. De rechter, een jonge vrouw die ik vijf jaar eerder had beëdigd, keek me aan en vervolgens Marcus.
« De borgsom is vastgesteld op één miljoen dollar, » oordeelde ze. « Met een strikt contactverbod. Als je binnen 150 meter van Sarah of Evelyn Vance komt, ga je terug naar de gevangenis tot aan het proces. »
Marcus betaalde het natuurlijk. Maar aan zijn gezicht te zien, wist hij dat de oorlog nog maar net begonnen was.
