Hoofdstuk 4: De tol van de poortwachter
Drie uur later was de wereld gehuld in steriel wit en klonk het gezoem van geavanceerde apparatuur. Arthur lag stabiel in de VIP-vleugel van St. Jude, een suite die meer op een vijfsterrenhotel leek dan op een ziekenhuisafdeling. Hij sliep, zijn hart was hersteld door een team van chirurgen die doodsbang waren geweest om de vrouw die hun salaris betaalde teleur te stellen.
Ik zat in mijn kantoor op de bovenste verdieping. De muren bestonden uit glas van vloer tot plafond en boden uitzicht op de skyline van de stad. Ik droeg niet de bescheiden kleding van het warenhuis die ik normaal gesproken voor het diner aantrek. Ik was gekleed in een antracietkleurig maatpak, mijn haar strak naar achteren gebonden in een professionele knot.
Mijn assistente, Sarah, kwam binnen via de intercom. « Directeur, er zijn drie personen in de lobby. Een Victoria, Brad en Julian Vance. Ze eisen u te spreken. Ze hebben een advocaat meegenomen. »
Ik leunde achterover in mijn leren fauteuil. « Stuur ze maar naar boven. En Sarah? Annuleer hun verzekeringsbewijs bij binnenkomst. »
Toen de Vances mijn kantoor binnenkwamen, leken ze klein. Het hoge plafond en de minimalistische inrichting waren ontworpen om bezoekers een gevoel van onbeduidendheid te geven, en voor het eerst werkte dat. Brad friemelde aan zijn stropdas. Julian zag eruit alsof hij moest overgeven. Victoria probeerde haar statige houding te bewaren, maar haar handen klemden zich stevig vast aan haar handtas.
‘Elena,’ begon Julian, terwijl hij een stap naar mijn bureau zette. ‘We waren gewoon… in shock. Je moet begrijpen, we beseften de ernst niet. Als we hadden geweten dat jij de directeur was—’
‘Als je had geweten dat ik de directeur was, was je aardig geweest,’ vulde ik aan. ‘Wat betekent dat jouw vriendelijkheid een ruilhandel is. Het is geen karaktertrek; het is omkoping.’
‘Dit kun je niet doen, Elena,’ zei Victoria, haar stem weer wat vastberadener. ‘Je hebt ons van de donorlijst geschrapt. Brads huisarts heeft hem tien minuten geleden gebeld en gezegd dat hij geen patiënt meer is. Dit is medische wanpraktijk. Dit is professionele zelfmoord.’
Ik draaide mijn stoel langzaam om. Ik tikte op een toets op mijn laptop en de enorme monitor achter me lichtte op.
Het waren de beveiligingsbeelden uit de eetkamer van de Vances. De resolutie was 4K. Je kon zien hoe de ijsblokjes Arthurs gezicht raakten. Je kon het precieze moment zien waarop Victoria’s hak in zijn ribben zakte. Je kon zien hoe Julian zich omdraaide.
‘Ik ga de politie niet bellen, Victoria,’ zei ik zachtjes, terwijl ik opstond. Ik liep om het bureau heen, mijn hakken tikten als een metronoom op de marmeren vloer. ‘De gevangenis is te makkelijk. In de gevangenis is de staat verantwoordelijk voor je gezondheid. Maar hierbuiten? Hierbuiten bén ik de staat.’
Victoria werd bleek. « Dat zou je niet aan de raad van bestuur laten zien. Denk aan het schandaal. Denk aan Julians reputatie. »
‘Julians reputatie is een lijk,’ zei ik. Ik boog me naar Victoria toe, zo dichtbij dat ze de koude, klinische onverschilligheid in mijn ogen kon zien. ‘Je wordt ouder, Victoria. In je familie komt hartfalen vaker voor. Brad, je hebt een hoge bloeddruk en een voorliefde voor dure whisky. Je hebt binnenkort een dokter nodig. Een MRI-scan, een specialist, misschien wel een transplantatie.’
Ik gooide een dossier op het bureau.
“Ik heb uw verzekeringsprofielen binnen het gehele directienetwerk gemarkeerd . Vanaf nu weet elke arts in deze staat dat ik uw dossiers persoonlijk in de gaten houd. Elk recept, elke diagnose, elk bezoek aan de spoedeisende hulp wordt via mijn kantoor gecontroleerd en beoordeeld.”
‘Dat is illegaal,’ stamelde Brad.
‘Bewijs het maar,’ fluisterde ik. ‘Tegen de tijd dat je advocaten klaar zijn met het indienen van de verzoeken om bewijsmateriaal, zal ik je dossiers zo vol bureaucratie hebben gestopt dat je dood bent aan een gewone verkoudheid voordat je een specialist kunt zien. Bid dat je niet ziek wordt, Brad. Want als dat wel gebeurt, is je leven van mij.’
