Mijn dochter stond voor de volle eettafel, een glinsterende anomalie in een kamer die verstikt werd door de saaie, beige kleuren. Ze was zeven jaar oud en droeg een sprankelende gouden jurk die ze zelf had uitgekozen – een kledingstuk dat het licht van de kroonluchter ving en eigenzinnige kleine regenboogjes over het smetteloze tafelkleed wierp. Haar kleine vingertjes, normaal gesproken bevlekt met stiften of koekjesdeeg, klemden zich stevig vast aan een klein, rood cadeautje.
Om haar heen was de lucht dik van het geklingel van kristallen glazen en het geacteerde gelach van volwassenen die elkaar eigenlijk niet mochten. Ze waren te zeer afgeleid door hun eigen geroep om het kleine meisje dat aan het hoofd van de tafel stond op te merken. Iedereen behalve ik.
Ik zat toe te kijken met ingehouden adem, zo hard dat het mijn longen deed branden.
Ze keek recht naar de vrouw die als een koningin in het midden van het feestmaal zat – haar grootmoeder, mijn schoonmoeder. Zia tilde de doos iets op, haar stem sneed door het rumoer heen, niet door volume, maar door een angstaanjagende, klokachtige helderheid.
‘Oma,’ zei ze. ‘Papa zei dat ik je dit moest geven als je me ooit nog eens negeert.’
De wereld stond stil. Niet haperde, maar bevroor. Vorken zweefden half naar open monden. De omgevingsjazzmuziek leek in het niets te verdwijnen. Lorraine, de matriarch van deze uitgestrekte, complexe familie, glimlachte gespannen en verward – zo’n glimlach die politici opzetten wanneer ze in het openbaar worden beledigd, maar hun kalmte moeten bewaren. Ze dacht dat het een spelletje was. Ze dacht dat het een grap was.
Maar toen ze met haar verzorgde vingers het deksel openwrikte, lachte ze niet.
Ze schreeuwde.
