Hoofdstuk 4: Het vonnis
Vanessa snikte nu, haar wang tegen de natte tegels gedrukt, het vuile water doordrenkte haar dure zijden blouse.
‘Het spijt me! Het spijt me!’ jammerde ze. ‘Alsjeblieft, Eleanor! Ik meende het niet! Ik was gewoon gestrest! De fusie… het geld… Ik wilde alleen maar dat hij ophield met huilen!’
Eleanor boog zich voorover. « In mijn vorige baan hadden we een naam voor mensen die kinderen pijn deden om zich machtig te voelen. We noemden ze ‘activa voor liquidatie’. »
« Dood me niet! » schreeuwde Vanessa. « Ik ga weg! Ik teken de scheidingspapieren! Ik vertrek! »
‘Je gaat nog nergens heen,’ zei Eleanor.
Ze greep in haar zak en haalde er een kleine digitale recorder uit. Ze zette hem aan.
« Vermeld uw naam voor de registratie. »
‘Vanessa Vance,’ snikte ze.
« Heeft u uw zoon, Leo Vance, willens en wetens in een industriële wasmachine geplaatst en deze aangezet? »
“Ja! Ja, dat heb ik gedaan! Het spijt me!”
« Heb je geld verduisterd van het bedrijf van je man? »
« Ja! »
“Heb je je schoonmoeder vergiftigd?”
“Het waren gewoon slaapmiddelen! Ik wilde alleen maar dat je sliep, zodat ik gasten kon ontvangen! Ik haat je! Ik haat hoe je naar me kijkt!”
‘Waarom?’ vroeg Eleanor. ‘Waarom haat je me?’
‘Omdat jullie mij zien!’ schreeuwde Vanessa. ‘Iedereen ziet de kleren en de feestjes. Jullie kijken naar mij alsof ik vuil ben!’
‘Omdat jij vuil bent,’ zei Eleanor simpelweg. ‘En ik ben de schoonmaakster.’
Ze zette de recorder uit.
Plotseling sneden lichtstralen door de duisternis buiten. Koplampen schenen over het kogelwerende glas. Banden kraakten over de oprit.
David was thuis. Hij moet een melding hebben gekregen toen het slimme huisbeveiligingssysteem in de vergrendelingsmodus ging.
Eleanor stond op. Ze trok het mes terug en stopte het terug in haar zak. Ze pakte haar bril van de toonbank en zette hem weer op.
‘Sta op,’ zei Eleanor, terwijl ze een stap achteruit deed. ‘Veeg je gezicht af.’
Vanessa krabbelde overeind en greep haar arm vast. Ze keek Eleanor met doodsbange ogen aan.
‘Ga je… ga je het hem vertellen?’
‘Dat hoeft niet,’ zei Eleanor. Ze wees naar de recorder. ‘Je hebt het net gedaan.’
De voordeur vloog open. Het lockdownprotocol herkende Davids biometrische vingerafdruk.
‘Vanessa? Mam?’ Davids stem galmde paniekerig vanuit de gang. ‘Waarom zijn de lichten uit? Waarom werkt het alarmsysteem niet?’
Hij rende de bijkeuken in, met de zaklampfunctie van zijn telefoon aan.
De lichtstraal landde op de plek des onheils. Het water lag op de vloer. Leo zat ineengedoken in handdoeken op de bank. Vanessa zat te rillen en te huilen in de hoek. En zijn moeder stond kalm en onbeweeglijk midden in de chaos.
“Leo!” David liet zijn telefoon vallen en rende naar zijn zoon. “Oh mijn god, hij heeft het ijskoud. Wat is er gebeurd?”
Leo keek naar zijn vader. ‘Mama heeft me in de wasmachine gedaan,’ fluisterde hij. ‘Oma heeft me gered.’
David draaide zich langzaam om. Zijn gezicht vertoonde een mengeling van verwarring en afschuw. Hij keek naar Vanessa.
‘Vanessa? Waar heeft hij het over?’
Vanessa opende haar mond om te liegen, om een verhaal over een ongeluk te verzinnen, maar toen keek ze naar Eleanor. Ze zag hoe de hand van de oude vrouw nonchalant in haar zak rustte. Ze herinnerde zich de knie op haar ruggengraat.
“Ik…” stamelde Vanessa. “Het spijt me, David.”
David keek naar zijn moeder. Hij zag de natte schoenen. Hij zag het kapotte slot van de wasmachine.
‘Mam?’ vroeg David. ‘Wat is hier gebeurd?’
Eleanor liep naar haar zoon toe. Ze legde een hand op zijn schouder. Die voelde zwaar aan, maar ook geruststellend.
‘Ze probeerde hem te vermoorden, David,’ zei Eleanor zachtjes. ‘En ik heb de dreiging onschadelijk gemaakt.’
