Leo sprong van zijn stoel toen hij zijn tante zag. In zijn onschuldige, vijfjarige hartje dacht hij nog steeds dat tante Vanessa van hem hield. « Tante Vanny! » kwetterde hij, want hij wilde haar zijn speelgoedauto laten zien.
In zijn opwinding struikelde hij over de zware poot van een nabijgelegen banketstoel. Het glas water in zijn hand vloog door de lucht.
De tijd leek te vertragen. Het water boog zich in een perfecte, kristalheldere curve op voordat het de voorkant van Vanessa’s witte zijden jurk doordrenkte.
De balzaal werd muisstil.
Hoofdstuk 2: De klap
Het was doodstil, op het zachte getik van Leo’s plastic beker op de grond na.
Vanessa keek naar haar jurk. De witte zijde was nu doorschijnend en plakte aan haar huid, de zoom was zwaar van het water. Op haar gezicht was geen schok te lezen; het toonde een pure, onvervalste ijdelheid die gekrenkt was.
« Jij… jij kleine monster! » gilde Vanessa.
Leo’s onderlip trilde. « Het spijt me, tante Vanny. Het was een ongeluk. »
Maar Vanessa luisterde niet. Ze zag geen kind. Ze zag een mislukte fotomoment. Ze zag een smet op haar perfecte avond.
De klap klonk zo hard dat hij weerkaatste tegen de marmeren muren. De kracht ervan was genoeg om Leo’s hoofd naar achteren te slaan. Hij had niet eens tijd om te schreeuwen. Hij kwam hard op de grond terecht, zijn kleine lijfje slap tegen de koude steen.
« Leo! » schreeuwde ik, terwijl ik naar voren sprong.
Ik was er in een oogwenk bij en trok hem op mijn schoot. Hij was bleek, er vormde zich al een donkere blauwe plek op zijn wang en zijn ogen waren weggedraaid. Hij had zijn hoofd gestoten tijdens de val. Hij was bewusteloos.
‘Mijn jurk!’ brulde Vanessa, terwijl ze naar de natte zijde wees. ‘Dit is een jurk van tienduizenden euro’s, Marcus! En die onhandige kleine snotaap heeft hem verpest! Waarom heb je haar hem hierheen laten brengen?’
Mijn vader en moeder kwamen snel aangerend. Mijn moeder keek niet naar Leo. Ze controleerde niet of haar kleinzoon nog ademde. Ze strekte haar hand uit en raakte de natte stof van Vanessa’s jurk aan.
‘Oh, Vanessa, lieverd, het is verpest,’ fluisterde mijn moeder geschrokken. Toen richtte ze haar blik op mij, haar ogen gevuld met een angstaanjagende kilte. Ze stapte naar voren en schopte Leo lichtjes tegen zijn been. ‘Kom overeind, Isabella. Laat hem niet langer doen alsof hij medelijden opwekt. Hij is een onhandige profiteur, net als jij. Kijk eens wat je met de avond van je zus hebt gedaan.’
‘Hij is bewusteloos,’ zei ik, mijn stem klonk schor en onherkenbaar. Mijn handen trilden terwijl ik Leo’s hoofd vasthield. ‘Ze heeft hem geslagen. Ze heeft een vijfjarige geslagen.’
‘Hij moest een lesje leren,’ zei mijn vader, terwijl hij als een rechter boven ons stond. ‘Hij is al een last vanaf de dag dat hij geboren is. Neem hem nu mee en ga uit mijn zicht voordat ik de beveiliging je op straat laat gooien.’
Ik keek naar hen op. Ik zag ze alle drie – Vanessa, Marcus en Elena – op een rij staan. Ze zagen eruit als het perfecte gezin. Ze zagen eruit als winnaars.
In mij schreeuwde de moeder, de beschermer, het uit van de pijn. Maar een ander deel van mij – de CEO, de vrouw die vanuit een studio-appartement met een laptop een imperium van miljarden dollars had opgebouwd terwijl ze dachten dat ik aan het ‘zinzoeken’ was – werd angstaanjagend kalm.
Ik voelde een aanwezigheid achter me. Een schaduw viel over de vloer.
‘Gaat het goed met hem, mevrouw?’ vroeg een zachte stem.
Het was Elias, mijn hoofd van de beveiliging. Voor mijn familie was hij gewoon een man in een zwart pak waarvan ze aannamen dat hij voor het hotel werkte. Voor de rest van de wereld was hij de belangrijkste man binnen de persoonsbeveiliging van Aurora Holdings.
‘Elias,’ zei ik, mijn stem zo koud als het marmer onder me. ‘Breng Leo naar de privékamer boven. Laat dokter Aris hem onmiddellijk onderzoeken. Blijf de hele tijd bij hem.’
Elias knielde neer en nam Leo voorzichtig uit mijn armen. Mijn familie keek verward toe hoe de ‘hotelbeveiliger’ me met een mate van respect behandelde die ze nog nooit eerder hadden gezien.
‘Isabella, wat doe je?’ vroeg Marcus. ‘Ik zei toch dat je weg moest gaan.’
Ik stond op. Ik streek mijn eenvoudige zwarte jurk glad. Ik veegde een verdwaalde traan van mijn wang en ging rechtop staan. Ik was langer dan Vanessa, en op dat moment voelde ik me langer dan het gebouw.
‘Sorry,’ zei ik.
Vanessa lachte, een schel, onaangenaam geluid. « Pardon? »
