Deel 4: De JAG-onthulling
Ik liep naar de gerechtsdeurwaarder en overhandigde hem de map. Hij bracht de map naar de rechterbank.
De kamer was stil, op het gezoem van de ventilatie na. Mijn ouders fluisterden over waar ze zouden gaan eten om het te vieren.
Rechter Halloway sloeg de map open. Ze zette haar bril recht. Ze fronste. Toen kneep ze haar ogen samen.
Ze sloeg de eerste bladzijde om. Daarna de tweede.
Ze keek me met grote ogen aan. Ze keek weer naar het dossier, alsof ze wilde controleren of ze niet aan het hallucineren was.
‘Mevrouw Vance…’ begon de rechter, haar stem klonk nu anders. Nieuwsgierig. ‘Dit document… dit is een officieel dienstrecord van het Ministerie van Defensie?’
‘Ja, Edelheer,’ zei ik.
‘En…’ Ze pauzeerde even en las de zin nog eens. ‘Er staat hier dat u momenteel gestationeerd bent in Fort Belvoir?’
« Ja, Edelheer. Ik ben momenteel met verlof om deze familiekwestie af te handelen. »
‘En uw rang is…’ Rechter Halloway zweeg even. Ze keek me aan, echt aan, en zag voor het eerst voorbij mijn eenvoudige pak. ‘Majoor?’
“Ja, Edelheer. Majoor Elena Vance.”
Mijn vader slaakte een verwarde snuif. « Majoor? Majoor van wat? Het Leger des Heils? »
Rechter Halloway negeerde hem. Ze las verder. « En uw MOS… uw specialisatie… »
Ze stopte. Ze keek naar meneer Sterling. Toen keek ze naar mijn ouders. Daarna keek ze naar mij.
“Bent u van de militaire juridische dienst?”
De kamer werd gehuld in een doodse, zware stilte.
‘Ja, Edelheer,’ zei ik, mijn stem duidelijk hoorbaar tot achter in de zaal. Ik liet mijn zachtaardige dochter-imago varen. Ik nam de toon aan die ik gebruikte bij briefings aan generaals. ‘Ik ben senior procesadvocaat bij het Judge Advocate General’s Corps van het Amerikaanse leger. Ik vervolg oorlogsmisdaden, fraude en verraad. Ik ben al zeven jaar werkzaam als advocaat.’
De glimlach van mijn vader verstijfde. Hij verdween niet; hij bleef gewoon staan, een grotesk masker van verwarring.
Meneer Sterling liet zijn pen vallen. Die kletterde luid op de vloer.
‘Ik ben nog nooit een dag in mijn leven ‘werkloos’ geweest,’ vervolgde ik, terwijl ik me tot de rechter richtte maar mijn ouders aankeek. ‘De maanden dat ik ‘verdwenen’ waren uitzendingen naar Irak en Duitsland. De reden dat ik geen ‘opvallende carrière’ had waar mijn ouders van wisten, is omdat mijn werk vaak geheim is, en eerlijk gezegd hebben ze er nooit naar gevraagd.’
Rechter Halloway leunde achterover in haar stoel. De blik van medelijden was verdwenen. Die had plaatsgemaakt voor een blik van pure ongeloof, gericht op de tafel van de eiser.
‘Meneer Sterling,’ zei rechter Halloway met een ijzige stem. ‘U hebt zojuist drie uur lang tegen me gezegd dat deze vrouw een incompetente zwerver is. U hebt me verteld dat ze geen enkel begrip heeft van juridische documenten. U hebt me verteld dat ze een ‘zwart schaap’ is zonder stabiliteit.’
Sterling stond op en stamelde: « Ik… Edelachtbare… mijn cliënten vertelden het me… Ik had geen idee… »
‘U klaagt een gedecoreerde militaire officier van justitie aan voor ongeoorloofde beïnvloeding?’ vroeg de rechter, wijzend naar het dossier. ‘Een vrouw die testamenten opstelt voor soldaten die naar oorlogsgebieden worden uitgezonden? Een vrouw die de definitie van ‘gezond verstand’ beter begrijpt dan wie dan ook in deze zaal?’
‘Wij… wij wisten het niet,’ fluisterde mijn moeder, terwijl ze haar parels vastgreep. ‘Ze heeft het ons nooit verteld.’
‘Omdat je het te druk had met me te vertellen dat ik waardeloos was om het te vragen,’ onderbrak ik je.
Ik draaide me naar meneer Sterling. « Advocaat, » zei ik kalm. « U hebt uw cliënten zojuist in de rechtszaal meineed laten plegen. Mijn vader heeft verklaard dat ik de sloten van het huis heb vervangen. In die map vindt u een verklaring van de directeur van het verzorgingstehuis waarin staat dat ze de sloten hebben vervangen omdat mijn vader twee jaar geleden dronken en agressief probeerde het tehuis binnen te komen. »
Sterling werd bleek. Hij keek mijn vader vol afschuw aan.
‘Mijn moeder heeft verklaard dat ik geen inkomen heb,’ vervolgde ik. ‘Mijn belastingaangiften zitten in die map. Ik verdien een comfortabel inkomen. Ik had geen financieel motief om mijn grootmoeder onder druk te zetten. Mijn ouders daarentegen…’
Ik liep terug naar mijn tafel en pakte een vel papier dat ik nog niet had ingeleverd.
« Ik verzoek de rechtbank mij toe te staan de eiser, Robert Vance, te ondervragen, nu zijn geloofwaardigheid is aangetast. »
Rechter Halloway knikte, met een lichte glimlach op haar lippen. « Toestemming verleend. Meneer Vance, neem plaats in de getuigenbank. »
