Twee dagen later kwamen we bijeen in het luxueuze, met mahoniehout beklede kantoor van meneer Henderson, de advocaat van de nalatenschap. De lucht rook naar oud papier en hebzucht.
Mijn ouders zaten hand in hand op de leren bank, vol verwachting. Ik zat in een stijve houten stoel in de hoek. Ik was de vreemde eend in de bijt – Elena, de dochter die was verhuisd, die niet met een dokter of een bankier was getrouwd, die volgens mijn moeder een baan had die « iets voor de overheid was, heel saai ».
Meneer Henderson schraapte zijn keel en zette zijn bril recht. « Ik zal nu het testament van Rose Vance voorlezen. »
Hij doorliep de standaardformuleringen. Daarna kwam hij bij de activa.
“Aan mijn zoon Robert en zijn vrouw Linda laat ik de inhoud van mijn opslagruimte in Queens na, die de familiefotoalbums en mijn verzameling porseleinen katten bevat.”
Mijn vader knipperde met zijn ogen. « Is dat… is dat de inleiding? »
‘Dat is uw volledige legaat,’ zei meneer Henderson kalm.
‘Wat?’ De stem van mijn moeder schoot een octaaf omhoog. ‘Maar… de portefeuille? Het herenhuis in Brooklyn? Het trustfonds?’
De heer Henderson sloeg de bladzijde om. « Aan mijn kleindochter, Elena Vance, laat ik de rest van mijn nalatenschap na, inclusief al het onroerend goed, beleggingsrekeningen en liquide middelen, ter waarde van ongeveer 4,7 miljoen dollar. »
De stilte die volgde was zo overweldigend dat het leek alsof alle lucht uit de kamer was gezogen.
Toen kwam de explosie.
‘Dat is een vergissing!’ riep mijn vader uit, terwijl hij opsprong en zijn gezicht een gevaarlijke paarse kleur aannam. ‘Vier komma zeven miljoen? Aan haar ? Ze kwam nauwelijks op bezoek!’
‘Ik ging elk weekend op bezoek, pap,’ zei ik zachtjes, met een kalme stem. ‘Ik reed elke vrijdagavond vier uur. Ik heb er alleen niets over op Facebook gezet.’
Mijn moeder draaide zich om en keek me woedend aan, haar ogen tot smalle spleetjes van kwaadaardigheid vernauwd. ‘Je hebt haar geest gemanipuleerd. Je hebt misbruik gemaakt van een seniele oude vrouw! Je hebt haar waarschijnlijk haar medicijnen onthouden totdat ze dit ondertekende!’
‘Nana Rose was tot het einde toe bij haar volle verstand, mevrouw Vance,’ onderbrak meneer Henderson scherp. ‘Ik heb de ondertekening gefilmd. Ze was heel duidelijk over haar redenen.’
‘Dit is fraude!’ brulde mijn vader, terwijl hij met zijn hand op het bureau sloeg. ‘Wij zijn haar kinderen! Wij zijn de rechtmatige erfgenamen! Elena is… ze is niets! Ze is een spook! Ze heeft geen leven, geen carrière, niets om trots op te zijn na tweeëndertig jaar op deze aarde!’
Ik bleef volkomen stilzitten. Ik verdedigde me niet. Ik noemde mijn rang niet. Ik noemde de onderscheidingen in mijn la niet. Ik had al lang geleden geleerd dat je voor mijn ouders niet bestond, tenzij je op de cover van een tijdschrift stond of in een Porsche reed.
‘Dit gaan we oplossen,’ siste mijn moeder tegen me, terwijl ze haar tas greep. ‘Denk maar niet dat je ook maar een cent van dat geld houdt, Elena. We pakken het terug. We zullen je net zo lang aanklagen tot je in een kist belandt.’
‘Doe wat je moet doen,’ zei ik.
Ze stormden naar buiten en lieten een spoor van dure parfum en woede achter.
Drie dagen later klopte een gerechtsdeurwaarder op mijn appartementdeur. Ik tekende voor de envelop.
Eiser: Robert en Linda Vance.
Gedaagde: Elena Vance.
Grond voor vordering: Ongeoorloofde beïnvloeding, fraude en geestelijke onbekwaamheid.
Ik bekeek de dagvaarding. Ik bekeek de datum. Ik bekeek het ingelijste doctoraat in de rechten en de benoemingsakte van de president van de Verenigde Staten die aan mijn muur hingen.
Ik heb geen advocaat gebeld. Ik raakte niet in paniek. Ik liep naar mijn keuken, schonk een kop koffie in en opende mijn laptop. Ik maakte een nieuwe map aan. Ik noemde hem Operatie Erfenis .
