‘Oh ja, natuurlijk. Dat weet je niet,’ zei ze nonchalant. ‘We hadden er nog een nadat we je eruit hadden gegooid. We dachten dat we het beter konden doen. Een nieuwe start maken. Maar de appel valt niet ver van de rotte boom. Ze deugt niet, Alex. Zwak. We zijn klaar met haar.’
‘Wat bedoel je met ‘klaar’?’ vroeg ik, terwijl ik mijn greep op de telefoon verstevigde tot het plastic kraakte.
« We brengen haar morgenochtend naar het staatsweeshuis. Tenzij je haar wilt hebben. We dachten, aangezien je waarschijnlijk bij een benzinestation werkt of zoiets, dat je wel wat gezelschap van een andere loser kunt gebruiken. Kom haar ophalen, anders komt ze in de jeugdzorg terecht. »
De verbinding werd verbroken.
Ik zat in de stilte van mijn werkkamer. Ik keek naar de ingelijste Grondwet aan de muur. Ik keek naar de foto van mijn beëdigingsceremonie, waar ik alleen stond, geflankeerd door slechts mijn hoogleraars van de rechtenfaculteit.
Een zus. Een achtjarig meisje. Ze woonde in dat huis. Ze leefde in de nachtmerrie waar ik ternauwernood aan was ontsnapt.
Ik stond op. Ik was niet langer zomaar Alex de weggelopen jongen. Ik was de Eerwaarde Rechter Thorne. En ik ging ten strijde.
Ik pakte een tas in. Geen kleren. Wel een EHBO-kit, een hoogwaardige opnameapparatuur en mijn gouden badge. Ik bevestigde mijn dienstwapen in de holster die verborgen zat onder mijn maatjas.
Ik liep naar de parkeerplaats waar mijn hoofdcommissaris, agent Rigsby, bij de SUV stond te wachten.
‘Gaat u al vroeg naar huis, Edelheer?’ vroeg Rigsby, terwijl hij de deur opendeed.
‘Houd een tactisch team paraat, Rigsby,’ zei ik, terwijl ik mijn tas achterin gooide. ‘Ik ga vijandelijk gebied in.’
Rigsby aarzelde, zijn hand op de deurklink. « Moordenwereld, meneer? Moet ik de FBI waarschuwen? »
Ik staarde naar de vloer en herinnerde me de geur van het tuinhuisje in de winter.
‘Erger nog,’ zei ik. ‘De buitenwijken.’
Deel 2: De tijdcapsule van wreedheid
De autorit duurde drie uur. Ik zag de skyline van de stad vervagen in de uitgestrekte, keurig onderhouden gazons van de welgestelde buitenwijken. Het was een landschap van geënsceneerde perfectie. Perfecte hagen. Perfecte hekken. Perfecte leugens.
Ik reed de huurauto – een onopvallende grijze sedan die ik had uitgekozen om er bescheiden uit te zien – de oprit van Privet Lane 4 op. Het huis zag er precies hetzelfde uit als de dag dat ik het op mijn zestiende verliet met een rugzak en een blauw oog. De witte verf was smetteloos. De rozen stonden in bloei. Het leek wel de cover van een tijdschrift.
Ik stapte naar buiten. De voordeur ging open voordat ik kon kloppen.
Mijn vader, David, leunde tegen de deurpost. Hij was ouder geworden, zijn haar werd dunner, maar zijn minachtende blik was onveranderd. Hij keek naar mijn huurauto, en vervolgens naar mijn pak.
‘Je ziet er nog steeds hetzelfde uit,’ sneerde hij. ‘Je draagt nog steeds goedkope pakken. Ik zie dat je mijn advies over een beroepsopleiding niet hebt opgevolgd. Wat doe je nu? Verzekeringen verkopen? Een Burger King runnen?’
Ik heb hem niet gecorrigeerd. Ik heb hem niet verteld dat het pak van Italiaanse wol was, op maat gemaakt om een Glock 19 te verbergen.
‘Waar is ze?’ vroeg ik. Mijn stem was kalm. Dat was de stem die ik gebruikte wanneer een getuige onder ede loog.
‘Meteen ter zake. Dat heb ik altijd al aan je gehaat. Geen greintje charme,’ zei mijn moeder, terwijl ze achter David vandaan kwam. Ze hield een brandende sigaret vast, de rook kronkelde als een slang om haar vingers. ‘Ze is achter in de tuin. We laten haar niet meer in het hoofdgebouw. Ze verstoort de sfeer.’
‘Achteraan?’ herhaalde ik.
‘Ze heeft een B-min gehaald voor haar wiskundetoets, Alex,’ zei mijn moeder, terwijl ze as op de veranda gooide. ‘Een B-min. We betalen voor bijles. We betalen voor de beste voeding. En zij komt thuis met middelmatigheid? Dat soort mislukkingen kunnen we niet in huis hebben. Het is besmettelijk.’
Ze liepen met me langs de zijkant van het huis. Het gras was weelderig groen, besproeid door een duur sprinklersysteem. We liepen langs het zwembad, dat glinsterend blauw was.
Toen bereikten we de hoek van de tuin.
Het tuinhuisje.
Het was een verroeste blikken doos, misschien twee bij twee meter. Er zaten geen ramen in. In de zomer was het een oven. In de winter – zoals vandaag, met de snijdende novemberwind in ons gezicht – was het een vriezer.
Mijn maag draaide zich om. Ik kende elke centimeter van die schuur. Ik kende de geur van de schimmel. Ik kende het geluid dat de wind maakte als hij door de kieren in het metaal floot.
‘We hebben geprobeerd haar te helpen,’ zei mijn vader, terwijl hij een zware hangslotsleutel uit zijn zak haalde. ‘We hebben discipline geprobeerd. We hebben haar afgezonderd. Maar sommige dingen zijn nu eenmaal kapot. Zoals jij.’
Hij opende het hangslot. De ketting rammelde – een geluid dat een paniekreactie bij me opwekte, zoals die bij een vijftienjarige heerste. Ik duwde het slot dicht.
‘Neem haar mee,’ zei hij, terwijl hij de deur openzwaaide. ‘Zij is nu jouw probleem. We hebben morgen een vlucht naar Cabo. We vieren onze vrijheid.’
Ik liep naar de donkere opening.
‘Wacht even,’ zei mijn vader. Hij legde een hand op mijn borst.
Ik keek naar zijn hand. Het kostte me alle zelfbeheersing om zijn pols niet te breken.
