Hoofdstuk 4: De ontwerper onthuld

‘James? Met Elena.’ Ik zette het gesprek op de luidspreker.

‘Ja, mevrouw Elena?’ De stem die het appartement vulde was helder, Brits en buitengewoon beleefd. Het was de stem van James Covington, mijn hoofdjurist en een man die complete bedrijven op de knieën had gedwongen.

“James, ik sta hier tegenover twee personen die hoogwaardige namaakproducten van Aurelia bezitten en verspreiden. Een van hen is Clara Vance, de influencer die we onderzoeken.”

‘Ah,’ zei James, zijn stem scherper wordend. ‘Het account ‘FashionistaQueen’. We volgen haar online verkopen al maanden. We wachtten alleen nog op bevestiging van de bron. Zal ik de sommatiebrief ondertekenen en een rechtszaak aanspannen wegens merkinbreuk, internetfraude en merkverwatering?’

‘Doe het,’ zei ik. ‘Vries haar bezittingen in. En James? Stuur een team om haar opslagruimte te doorzoeken. Vandaag nog.’

« Begrepen, mevrouw de oprichtster. Beschouw het als gedaan. »

Ik heb opgehangen.

Clara liet de tas vallen. Die kwam met een doffe, zielige plof op de grond terecht. Haar mond viel open, een perfecte « o » van ongeloof.

‘Mevrouw… Oprichtster?’ fluisterde ze, haar woorden nauwelijks hoorbaar. ‘Elena… jij… jij werkt voor Aurelia?’

Ik liep naar mijn werktafel. Ik pakte een zware, zilverkleurige stoffenschaar – zo’n schaar die ontworpen is om door tien lagen denim heen te knippen.

‘Ik werk niet voor Aurelia, Clara,’ zei ik, terwijl ik terugliep naar haar. Mijn passen waren langzaam en weloverwogen. ‘Ik ben Aurelia.’

Mijn moeder deinsde achteruit en greep naar haar keel alsof ze een gil wilde onderdrukken. « Nee. Dat is onmogelijk. Aurelia is… het is een wereldwijd merk. Het is miljoenen waard. »

‘Miljarden,’ corrigeerde ik mezelf met een ijzige stem. ‘Volgens het laatste kwartaalverslag.’

Ik bukte me en pakte Clara’s kapotte tas op. Met een snelle, heftige beweging stak ik de schaar in de zijkant van het nep leer.

Rust in vrede.

Ik heb het met mijn blote handen opengescheurd.

‘Kijk,’ zei ik, terwijl ik de rafelige randen omhoog hield zodat ze het konden zien. Het goedkope kunstleer liet los als een sticker, waardoor grijs, samengeperst karton eronder zichtbaar werd. ‘Zie je dat? Karton. Echte Aurelia-tassen zijn gevoerd met Italiaans suède.’

Ik liet de verscheurde resten aan Clara’s voeten vallen.

‘Je hebt de naald in mijn hand bespot,’ zei ik, mijn stem trillend van jarenlange onderdrukte woede. ‘Je hebt nooit beseft dat ík degene ben die het weefsel van jouw realiteit weeft. Je vereert mijn naam, je jaagt mijn ontwerpen na, en je behandelt de vrouw die ze heeft gemaakt als vuil.’

De ogen van mijn moeder dwaalden door mijn ‘sjofele’ appartement, met een nieuw verworven, geschokt begrip. Ze zag de rollen stof op tafel niet als restjes, maar als potentie. Ze reikte ernaar en raakte de rol zachte, crèmekleurige wol aan.

‘Dit is… dit is vicuña,’ fluisterde ze, haar stem trillend. Ze wist genoeg van mode om te weten dat de stof afkomstig was van een zeldzaam Andesdier en drieduizend dollar per meter kostte.

Ze keek me aan, haar gezicht een mengeling van angst en verwarring. « Elena… ben jij een miljardair? »

‘Dat klopt,’ zei ik, terwijl mijn blik afdwaalde naar de afzichtelijke roze jurk die nog steeds in de hoek lag. ‘En u hebt mijn zoon net een jurk van vijf dollar uit een uitverkoopbak gegeven.’