Hoofdstuk 4: De handboeien
De commandant keek naar mijn vader. Hij zag geen rijke dame uit de hogere kringen. Hij zag een crimineel die een rechter had geslagen.
‘Robert Vance,’ bulderde de commandant. ‘Draai je om en doe je handen achter je rug.’
‘Dit kun je niet maken!’ stamelde Robert, terwijl hij achteruitdeed. ‘Weet je wel wie ik ben? Ik ken de burgemeester!’
‘Het kan me niet schelen of je de paus kent,’ zei de commandant. Hij greep Roberts arm, slingerde hem tegen de muur en schopte zijn benen uit elkaar.
Klik. Klik.
Het geluid van de handboeien die strakker werden aangetrokken, was de mooiste muziek die ik ooit had gehoord.
« U bent gearresteerd wegens mishandeling van een ambtenaar en huiselijk geweld, » las de agent voor.
‘Clara!’ schreeuwde mijn vader, terwijl hij zich verzette. ‘Zeg dat ze moeten stoppen! Jij ondankbare kreng! Na alles wat ik voor je gekocht heb!’
‘Je hebt me niets gekocht,’ zei ik kalm. ‘Ik heb mijn rechtenstudie zelf betaald. Ik heb mijn eigen appartement betaald. Ik heb mijn leven opgebouwd, ondanks jou.’
Verderop in de gang klonk er geschreeuw vanuit kamer 304.
Twee andere agenten begeleidden Bella naar buiten. Ze droeg een ziekenhuisjurk, strompelde en was duidelijk nog steeds dronken en gedesoriënteerd. Een van haar handen was met handboeien vastgemaakt aan de leuning van de brancard die ze voortduwden.
« Laat me los! » gilde Bella. « Mijn vader klaagt je aan! Waar is mijn vader? »
Ze keek op en zag Robert geboeid tegen de muur gedrukt staan. Haar mond viel open.
« Pa? »
‘Bella Vance,’ zei een agent. ‘U bent gearresteerd voor brandstichting in de eerste graad en roekeloze gevaarzetting. De brandweercommandant heeft de resten van het industriële vuurwerk in de woonkamer gevonden. U heeft een historisch pand in brand gestoken en daarbij bijna drie mensen gedood.’
« Het was een ongeluk! » jammerde Bella. « Het was Kerstmis! »
Mijn moeder, die besefte dat de muren op haar afkwamen, keek me aan. Haar arrogantie was verdwenen, vervangen door een wanhopige, grijpende paniek. Ze greep mijn ongeschonden arm vast.
‘Clara, alsjeblieft,’ smeekte ze. ‘Los dit op. Bel de chef terug. Zeg hem dat het een misverstand was. Wij betalen de rekening! We kopen een auto voor je! Zorg er gewoon voor dat het stopt!’
Ik keek naar haar hand op mijn arm.
‘Agent,’ zei ik tegen de dichtstbijzijnde agent. ‘Deze vrouw probeert een rechter om te kopen en een arrestatie te belemmeren.’
‘Mevrouw, ga een stap achteruit,’ beval de agent Linda.
‘Nee!’ schreeuwde Linda, terwijl ze zich aan me vastklampte. ‘Ze is mijn dochter! Ze moet ons helpen!’
De agent greep Linda vast en trok haar weg. Toen ze met haar handtas naar hem uithaalde, draaide hij haar om.
Klik. Klik.
Drie van hen. Alle drie geboeid.
De spoedeisende hulpafdeling was stil en keek toe hoe de « gouden familie » van het stadje ten onder ging.
Terwijl ze mijn vader naar de politieauto’s sleepten, draaide hij zijn nek om naar me te kijken. Zijn ogen waren gevuld met een haat zo puur dat die bijna zwart leek.
‘Je hebt geen familie,’ spuwde hij me toe. ‘Je bent dood voor ons.’
Ik raakte de open wond op mijn wang aan. Ik keek naar de brandwonden op mijn armen – de littekens van mijn opoffering.
‘Ik weet het,’ fluisterde ik in de lege lucht. ‘Ik ben mijn familie al lang geleden kwijtgeraakt. Ik ben gewoon eindelijk gestopt met zoeken.’
