Robert opende het dossier. Zijn handen trilden terwijl hij de documenten las. « Wat… wat is dit? »
‘Bankafschriften,’ zei ik. ‘Van de afgelopen vijf jaar. Kijk, pap, Victors bedrijf draait al vanaf dag één met verlies. Hij heeft je hypotheek al sinds 2019 niet meer betaald.’
‘Dat is een leugen!’ riep Victor. ‘Ik steun dit gezin!’
‘Nee,’ zei ik zachtjes. ‘Jawel. Elke keer dat je me om een ’lening’ vroeg die je nooit terugbetaalde? Elke keer dat ik ‘extra freelancewerk’ deed? Ik betaalde je hypotheek. Ik betaalde de lease van Clara’s BMW. Ik betaalde je lidmaatschap van de countryclub.’
‘Jij?’ gilde Clara. ‘Je bent blut!’
‘Ik heb een gezamenlijke rekening met de rijkste man van New York,’ zei ik. ‘Ik betaalde alles omdat ik zo graag wilde dat je van me hield. Ik dacht dat als ik jullie levens makkelijker zou maken, je me eindelijk zou zien.’
Ik keek naar Marcus. « Ik was de onzichtbare geldautomaat. Maar de machine is buiten werking. »
‘Elena, alsjeblieft,’ zei mijn vader, terwijl hij hevig zweette. ‘We zijn familie. Je kunt niet zomaar…’
‘Victor,’ onderbrak Marcus. ‘Kijk op je telefoon.’
Victor pakte zijn telefoon. « Mijn e-mail… die loopt helemaal vol. Mijn investeerders… »
‘Ik heb de stekker eruit getrokken,’ zei Marcus kalm. ‘Blackwood Group was de stille geldschieter van de leningen van je bedrijf. Ik heb ze net gebeld. Je bent failliet, Victor. Sinds tien minuten geleden.’
‘En het huis,’ zei Marcus, zich tot mijn ouders richtend. ‘Elena is de eigenaar van de hypotheek. Ze heeft die vorig jaar van de bank gekocht om te voorkomen dat ze jullie huis in beslag zouden nemen. Ze heeft de eigendom nu aan mij overgedragen.’
Hij boog zich voorover, dicht bij het gezicht van mijn vader.
“Verlaat mijn terrein. Jullie hebben een uur om te vertrekken. Daarna laat ik de honden los.”
Hoofdstuk 5: De afwijzing van het gouden kind
