Marcus ging tussen hen en het bed staan. Hij verroerde geen hand. Hij stond daar gewoon, een muur van pure autoriteit.
‘Stop,’ zei hij. Het volume was laag, maar het bevel was absoluut.
‘Marcus, ga uit de weg,’ bulderde mijn vader, hoewel zijn stem trilde. ‘We moeten onze dochter zien. We hebben gehoord… we hebben gehoord over de helikopter. De Blackwood Group? Waarom heb je ons niet verteld dat je voor hen werkte?’
Marcus lachte. Het was een droge, humorloze lach. « Ik werk niet voor hen, Robert. Ik ben de Blackwood Group. »
De stilte die volgde was oorverdovend. Clara’s mond viel open. Victor zag eruit alsof hij moest overgeven.
‘Dat is… dat is onmogelijk,’ stamelde Victor. ‘Je bent een freelancer.’
« Ik hecht veel waarde aan privacy, » zei Marcus. « Ik wilde zien hoe jullie mijn vrouw behandelden toen jullie dachten dat ze niets had. En vanavond heb ik mijn antwoord gekregen. »
‘We wisten het niet!’ jammerde mijn moeder, terwijl ze probeerde langs Marcus heen te gluren. ‘Elena, vertel het hem! We dachten dat je gewoon krampen had! We waren nooit weggegaan als we hadden geweten dat het ernstig was!’
‘Je bent over me heen gestapt,’ zei ik. Mijn stem was zwak, maar vastberaden. ‘Ik lag bloedend op de vloer, en jij maakte je druk om het tapijt.’
« Dat vloerkleed is duur! » flapte moeder eruit, waarna ze haar hand voor haar mond hield.
‘Over uitgaven gesproken,’ zei ik, wijzend naar een map op het nachtkastje. ‘Marcus, laat ze eens zien.’
Marcus gooide de map naar mijn vader. « Open hem. »
