‘Je hoorde me goed. L’Obsidian zit in de Blackwood Tower, toch? Dat is mijn gebouw.’ Marcus veegde een plukje haar van mijn bezwete voorhoofd. ‘Maak de auto klaar. Ik wil er op mijn best uitzien als ik ze vernietig.’
Toen ik op de brancard werd getild, zag ik buiten zwaailichten. De auto van mijn ouders stond aan het einde van de oprit geblokkeerd door drie zwarte SUV’s. Ze probeerden weg te komen en toeterden.
Ik zag mijn vader het raam naar beneden rollen en tegen een soldaat schreeuwen. De soldaat bewoog niet. Hij richtte alleen maar een geweer op hun banden.
Mijn familie ging niet uit eten. Ze gingen kijken hoe ik de hemelvaart maakte.
Hoofdstuk 4: Het oordeel van de koning
Ik werd wakker in een kamer die meer op een vijfsterrenhotelsuite leek dan op een ziekenhuis. Zachte piepjes van de monitors gaven alleen aan waar ik was. Naast me, in een glazen wiegje, lag een klein bundeltje, gewikkeld in blauw doek.
‘Leo,’ fluisterde ik.
‘Hij is perfect,’ klonk een stem vanuit de schaduwen. Marcus stapte in het licht. Hij zag er uitgeput uit, maar in zijn ogen brandde een koud vuur. ‘Hij is sterk. Net als zijn moeder.’
‘Mijn ouders?’ vroeg ik. De herinnering aan de keukenvloer overspoelde me en maakte me misselijk.
‘Ze zijn buiten,’ zei Marcus kortaf. ‘Samen met je zus en haar nutteloze man.’
« Waarom? »
“Omdat ze beseften wie jij bent. En, nog belangrijker, wie ik ben.”
De deur ging open. Mijn moeder stormde naar binnen, gevolgd door mijn vader en Clara. Ze zagen er verward uit. De mascara van mijn moeder was uitgelopen.
“Elena! Oh, mijn lieve schat!” riep Linda, terwijl ze naar het bed snelde. “Godzijdank dat je nog leeft! We waren zo bezorgd!”
