‘Ja,’ fluisterde ik.
‘Spreek wat harder,’ beval mijn vader. ‘Houd op met mompelen.’
‘Ja, dat heb ik gedaan!’ zei ik, dit keer luider. Een scherpe pijn schoot door mijn onderbuik, waardoor ik naar adem hapte. Ik klemde me vast aan de rand van de bank. ‘Mam… ik voel me echt niet goed.’
Linda draaide zich om, haar ogen tot spleetjes vernauwd. Ze keek me niet bezorgd aan, maar geïrriteerd. « Elena, als je deze avond verpest met je drama, vergeef ik het je nooit. Victor staat op het punt een contract voor het leven te tekenen. Neem jezelf in de hand. »
Ik keek naar hen. Mijn vader, die de krant las. Mijn moeder, geobsedeerd door haar sieraden. Mijn zus en haar man, die zich als pauwen gedroegen. Ik was de onzichtbare bediende, het rekwisiet in hun toneelstuk van een perfect gezin.
Ik wist het toen nog niet, maar het doek stond op het punt te vallen.
Hoofdstuk 2: De monoloog van nachtmerries
De pijn die me twintig minuten later overviel, was geen schop. Het was een scheurende pijn, alsof een heet mes door mijn ingewanden sneed.
Ik stond in de keuken hapjes op een zilveren schaal te schikken. De kamer draaide. De keramische tegelvloer leek te kantelen. Ik liet de schaal vallen. Hij kletterde luid, garnalen en dure kaviaar vlogen overal heen.
‘Wat nu?’ riep Clara vanuit de woonkamer.
Ik kon geen antwoord geven. Ik klemde me vast aan het granieten aanrechtblad, mijn knokkels wit van spanning. En toen gebeurde het. Een stroom warme vloeistof drong door mijn zwangerschapsjurk heen en vormde snel een plas op de vloer. Het was niet zomaar heldere vloeistof. Het was getint met een zware, donkerrode kleur.
‘Mam!’ schreeuwde ik. Het was een oergeluid, een geluid waarvan ik niet wist dat ik het kon maken.
De familie stormde de keuken in. Even dacht ik angst in hun ogen te zien. Ik had het mis.
‘Oh mijn God!’ gilde mijn moeder. Ze keek niet naar mij. Ze wees naar de vloer. ‘Het Perzische tapijt! De vloeistof loopt over de loper! Elena, opzij!’
Ik zakte in de plas in elkaar en hapte naar adem. « Help… mij… er is iets mis. Het is te vroeg. Het bloed… »
Mijn vader stond in de deuropening en keek op zijn Rolex. ‘Het is 6:45. De reservering is om 7:00. Als we nu niet vertrekken, missen we de tafel bij L’Obsidian.’
