‘Begrijp je het dan niet?’ siste Clara. ‘Ik hou niet van je. Ik hield van de levensstijl die je me beloofde. Als je me dat niet kunt geven, zijn jullie gewoon twee oude lasten. Ga weg!’
Clara draaide zich om en liep terug naar de liften, waardoor onze ouders in de stromende regen op de stoep achterbleven.
Mijn vader zakte tegen het glas. Mijn moeder zat op haar Louis Vuitton-koffer en huilde. Niet om mij. Niet om hun kleindochter. Maar om het koude, harde besef dat de dochter die ze zo bewonderden een afspiegeling was van hun eigen oppervlakkige ziel.
Ik heb de monitor uitgezet.
‘Gaat het goed met je?’ vroeg Marcus, terwijl hij over mijn rug wreef.
‘Ik voel me…’ Ik zocht naar het juiste woord. ‘Lichter.’
Hoofdstuk 6: Een nieuwe dageraad
Zes maanden later.
De zeebries op het landgoed Blackwood in de Hamptons was anders dan de lucht in de stad. Hij was schoon. Zoutig. Vrij.
Ik zat op het terras en keek hoe de zonsondergang de hemel in paarse en gouden tinten kleurde. Leo zat op mijn schoot en giechelde terwijl hij probeerde mijn zonnebril te pakken.
Marcus kwam naar buiten met twee glazen ijskoude limonade. Hij ging naast me zitten en legde zijn hand op mijn knie.
‘Ik heb vandaag een brief gekregen,’ zei hij zachtjes.
“Van hen?” Ik hoefde niet te vragen van wie.
