Die avond belde ze, haar stem warm en trots.
‘Ik wist dat je het kon,’ zei ze. ‘Ik ben zo blij voor je.’
Er kromp iets in me ineen – een lelijke mix van trots en schaamte, irritatie en superioriteit. Ik wilde haar geluk niet. Ik wilde afstand.
‘Doe maar niet,’ snauwde ik. ‘Ga maar wc’s schoonmaken. Daar ben je goed in.’
Er viel een stilte. Slechts een seconde. Misschien twee.
‘Oh,’ zei ze zachtjes. ‘Oké. Ik wilde alleen maar zeggen dat ik trots op je ben.’
Ze hing op.
Ik heb nooit mijn excuses aangeboden. Ik heb er achteraf zelfs niet meer aan gedacht. Ik zei tegen mezelf dat ze het verdiende. Dat ik alleen maar eerlijk was. Dat haar keuzes niet mijn verantwoordelijkheid waren.
Drie maanden geleden is ze overleden.
Het telefoontje kwam vroeg in de ochtend. Ik weet nog dat ik met een lege blik naar de muur staarde terwijl mijn tante sprak, de woorden drongen nauwelijks tot me door. Mijn zus. Weg. Zomaar. Geen dramatisch afscheid. Geen laatste kans om het goed te maken.
