Hoofdstuk 6: Vrijheid

Twee weken later

De wind op de veranda was koud, maar het bier in mijn hand was nog kouder.

Ik zat op de schommel in de blokhut van mijn vader, gewikkeld in een dikke wollen deken. Mijn hoofd genas; het verband was eraf, er was alleen nog een dun roze lijntje bij mijn haargrens zichtbaar. Een litteken. Een herinnering.

Mijn telefoon trilde op de reling. Ik pakte hem op.

Bankmelding: Overboeking ontvangen. $850.000,00.

Ik glimlachte.

Het huis aan Maple Drive is verkocht. Ik had het de dag na Kerstmis te koop gezet. Het is verkocht na een biedingsstrijd.

Mark had geen bezwaar gemaakt tegen de scheiding. Hij had geen bezwaar gemaakt tegen de verkoop. Sterker nog, zijn advocaat had binnen 24 uur na de arrestatie de mijne gebeld om te zeggen dat Mark alles zou tekenen wat ik wilde, zolang hij mijn vader maar niet meer hoefde te zien. Hij had afstand gedaan van zijn rechten op het huis, de bezittingen, alles. Hij verbleef momenteel in een motel aan de rand van de stad, in afwachting van zijn rechtszitting. Agnes was weer bij een verre nicht in een andere staat ingetrokken.

Mijn vader kwam de veranda opgelopen met een kartonnen doos in zijn handen.

‘De pizza is er,’ kondigde hij aan. ‘Pepperoni en jalapeño. Extra kaas.’

Hij zette de doos neer op het tafeltje tussen ons in en ging in zijn schommelstoel zitten.

‘Veel beter dan kalkoen,’ zei ik, terwijl ik een stuk pakte.

We aten in een gemoedelijke stilte en keken hoe de zon achter de boomgrens zakte. De lucht rook naar dennennaalden en houtrook, zo anders dan de verstikkende parfum en vettigheid van mijn oude leven.

‘Weet je,’ zei mijn vader, terwijl hij zijn mond afveegde met een papieren servetje. ‘Ik ben trots op je.’

Ik keek hem aan. ‘Trots? Pap, ik ben drie jaar bij een mishandelaar gebleven. Ik heb me door hen laten onderschatten.’

‘Je hebt doorgezet,’ corrigeerde hij. ‘Je hebt geprobeerd je belofte na te komen. Dat vergt kracht. Maar toen de grens werd overschreden, ben je niet bezweken. Je hebt teruggevochten. Je hebt je bezittingen veiliggesteld. Je hebt versterking ingeroepen. Dat is tactisch vernuft.’

Hij nam een ​​slokje van zijn bier. ‘Jij bent een overlever, Elena. Dat ben je altijd al geweest.’

‘Ik voel me geen overlevende,’ gaf ik toe. ‘Ik voel me… licht. Leeg, maar op een goede manier.’

‘Dat is vrijheid,’ zei hij. ‘Het is alsof de last van de verwachtingen van anderen van je schouders valt.’

Ik keek nog eens naar de melding op mijn telefoon. Het geld was veilig. Mijn leven was van mijzelf. Ik was geen echtgenote. Ik was geen dienstmeisje. Ik was geen slachtoffer.

Ik was Elena Vance. En voor het eerst in lange tijd vond ik haar aardig.

Ik hief mijn bierflesje op. « Proost, pap. »

Hij tikte met zijn fles tegen de mijne. « Proost, jonge. »

‘Op de vrijheid,’ zei ik.

Mijn vader grijnsde, zijn ogen kregen rimpels in de hoeken. « En op naar het nooit meer hoeven koken voor ondankbare mensen. »

Ik lachte, een oprecht, diep geluid dat uit mijn buik kwam. Ik zette mijn telefoon uit, gooide hem op het kussen naast me en nam een ​​hap van de lekkerste pizza die ik ooit had gegeten.