‘Eigenlijk, Meredith,’ zei ik, mijn stem boven het geroezemoes uitstijgend. ‘zou ik het heel leuk vinden als je zaterdag bij me op de thee komt. Ik heb een nieuw huis.’
De sfeer sloeg om. Gloria fronste. ‘Een nieuwe plek? Jullie zijn verhuisd? Zonder het ons te vertellen?’
‘Het ging snel, mam,’ haalde ik mijn schouders op. ‘Zaterdag om 2 uur? Ik stuur je het adres via een berichtje.’
Ik liep de deur uit voordat ze nog een vraag konden stellen. Toen ik bij mijn auto aankwam, zag ik oom Frank in het raam naar me kijken. Hij glimlachte.
Zaterdag brak aan. Ik bracht de ochtend door met het schoonmaken van een huis dat al brandschoon was. Ik bakte scones met citroen en bosbessen. Ik dekte de tafel voor twee.
Om 14:03 uur klonk er een knisperend geluid van grind op de oprit.
Ik keek vanuit het woonkamerraam toe. Merediths SUV reed voor. Ze stapte niet meteen uit. Ze bleef zitten en staarde naar het huis. Dit was geen huurwoning in Milwaukee. Dit was West Hills. Dit was een toplocatie.
Eindelijk stapte ze naar buiten, haar tas bungelde aan haar slappe hand. Haar mond stond een beetje open.
Ik opende de voordeur. « Hé! Kom binnen. De thee staat klaar. »
Ze liep over het stenen pad omhoog, haar hakken tikten als een aftelling. Ze stapte de hal binnen. Ze keek omhoog naar het gewelfde plafond, de ijzeren leuning van de trap, het uitzicht over de vallei.
‘Dit…’ stamelde ze. ‘Is dit jouw huis?’
« Ja. »
‘Jij… jij hebt dit gekocht?’
“Ja, dat heb ik gedaan.”
“Maar… hoe dan? Je huurde het toch? Mam zei…”
“Ik huurde een woning. Nu niet meer.”
Ze liep de keuken in en raakte het granieten aanrechtblad aan alsof ze wilde testen of het een hologram was. Ze keek me aan, haar gezicht vertrok in pure verwarring.
« Ik begrijp het niet. »
Ze pakte haar telefoon. Haar vingers trilden. Ze drukte op bellen.
‘Mam,’ stamelde ze. ‘Je moet hier nu meteen komen. Je moet dit zien.’
Gloria arriveerde na negentien minuten. Ze moet alle verkeersregels in de regio overtreden hebben. Mijn vader liep achter haar aan en keek verbijsterd.
Gloria stapte de hal binnen. Ze droeg haar speciale parels voor speciale gelegenheden. Ze keek op. Ze verstijfde.
‘Wat is dit?’ fluisterde ze.
“Mijn huis, mam. Welkom.”
Ze liep de woonkamer in, betastte de meubels en zocht naar een foutje, een barstje, het bewijs dat dit een leugen was. « Maar je hebt nooit gezegd… hoe kon je dat betalen…? »
‘Ik ben al een jaar vicepresident bij mijn bedrijf, mam. Mijn investeringen hebben de aanbetaling gedekt.’
‘Vicepresident?’ Haar stem brak. ‘Sinds wanneer?’
“Sinds je er niet meer naar vraagt.”
Mijn vader, Richard, stond in de deuropening. Zijn ogen waren rood. « Ik… ik ben trots op je, Harper. »
Gloria draaide zich om. « Wist je dit? »
‘Nee,’ zei hij zachtjes. Daarna liep hij de kamer door en omhelsde me. Het was de eerste keer in tien jaar dat hij contact had gezocht zonder eerst Gloria om toestemming te vragen.
Meredith zat op de bank en staarde naar de vloer. ‘Ik snap het niet,’ zei ze opnieuw. ‘Hoe hebben jullie genoeg kunnen sparen? Jullie hadden leningen. Geen van ons had een spaarpotje voor de studiekosten. Mama zei…’
‘Die van jou is niet kwijtgeraakt, Meredith,’ zei ik. De lucht in de kamer werd stil.
« Wat? »
