Hoofdstuk 6: De architect
Zes maanden later
Op de glazen deur van het kantoor prijkte een strak, modern logo: First Wife Financial .
Forensische boekhouding en vermogensherstel.
Ik zat achter een bureau van gerecycled hout en keek uit over de skyline van de stad. Het was niet de buitenwijk. Het was de stad. Mijn stad.
Mijn eerste cliënt zat tegenover me. Het was een verlegen vrouw van eind veertig, die nerveus met haar handen in haar schoot zat. Ze droeg dure kleren, maar haar ogen straalden een angstige uitdrukking uit.
‘Mijn man beheert al het geld,’ zei ze zachtjes, woorden herhalend die ik duizend keer in mijn hoofd had uitgesproken. ‘Hij zegt dat ik… niet goed ben met cijfers. Hij zegt dat ik dom ben.’
Ik glimlachte en schonk haar een kopje thee in uit een zilveren pot.
‘Ik zal je een geheimpje vertellen, Sarah,’ zei ik, terwijl ik naar haar toe boog.
Ze keek op, verbaasd dat ik haar naam nog wist.
‘Onderschat worden is een superkracht,’ zei ik tegen haar. ‘Het maakt je onzichtbaar. Je loopt door kamers, je hoort gesprekken, je ziet documenten, en ze verbergen ze nooit omdat ze denken dat je niet begrijpt waar je naar kijkt.’
Ik nam een slokje van mijn thee.
“Als je onzichtbaar bent, kun je alles doen. Je kunt het slagveld in kaart brengen nog voordat de oorlog begint.”
Ik keek naar de ingelijste foto op mijn bureau. Het was niet een foto van Mark. Ik bewaarde geen foto’s van fouten. Het was een ansichtkaart uit Toronto. Op de voorkant stond een foto van de CN Tower. Op de achterkant een foto van een gezond babymeisje met donkere krullen, lachend.
Voor tante Claire. Liefs, Elena & Maya.
Mark was nog steeds in Canada. Hij werkte zwart als afwasser, zijn loon werd ingehouden door juridische kosten en zijn paspoort zat vast in een bureaucratische hel. Hij probeerde nog steeds te begrijpen hoe twee « domme » vrouwen zijn imperium hadden kunnen vernietigen.
Hij dacht dat hij de hoofdpersoon was. De held van zijn eigen verhaal. Hij besefte nooit dat hij slechts de schurk was in ons oorsprongsverhaal.
De cliënt keek me aan, en voor het eerst gloort er hoop in haar doffe ogen. « Maar… hij verbergt alles in schijnvennootschappen. Ik weet niet waar ik moet zoeken. »
‘Kunt u me echt helpen uit te vinden waar hij de bezittingen heeft verstopt?’ vroeg ze.
Ik opende mijn laptop, mijn vingers zweefden boven de toetsen. Op het scherm werd mijn gezicht weerspiegeld: scherp, zelfverzekerd, wakker.
‘Schatje,’ grijnsde ik. ‘Ik heb ze al gevonden.’
Ik draaide het scherm om zodat ze een spreadsheet kon zien.
‘En nu,’ zei ik, ‘gaan we ze terugnemen.’
Einde.
