‘Het internet is een geweldige uitvinding,’ antwoordde ik. ‘Ik heb contact opgenomen met Thomas Rodriguez . Hij heeft me geholpen een LLC op te richten – Morrison Holdings – onder mijn meisjesnaam en met de $200.000 die ik in dit huwelijk heb ingebracht. Bezittingen die, volgens de huwelijksvoorwaarden waar u op stond, mijn privébezit blijven.’
Gregory deinsde achteruit. Hij was de ijzersterke clausules vergeten waarmee hij zijn bouwimperium had beschermd.
‘Ik ben klein begonnen,’ vervolgde ik. ‘Maar toen hoorde ik je met je partners praten over het Riverside Development- project. Je was zo arrogant, je schepte op over de tip die je had over de nieuwe snelweguitbreiding. Je dacht zeker dat ik niet luisterde terwijl ik je whisky inschonk.’
“Dat was vertrouwelijke informatie!”
‘Het was openbaar bekend als je wist waar je moest zoeken in de archieven van de stadsplanning,’ corrigeerde ik. ‘Ik heb mijn onderzoek gedaan. Ik zag dezelfde kans als jij, maar ik handelde sneller. Ik heb mijn spaargeld gebruikt om twee maanden voordat jij een bod uitbracht een belang van 30% in de belangrijkste grondbezittersgroep te kopen. Ik kocht in op een laag pitje. Jij kocht in op de allerduurste prijs.’
Gregory opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit.
‘De snelweg is vorige maand officieel goedgekeurd,’ zei ik met een lichte glimlach op mijn lippen. ‘De projectontwikkelaars hebben vanochtend het hele perceel gekocht. Mijn belang van 30%, beheerd via Morrison Holdings , heeft zojuist een nettowinst van twee miljoen dollar opgeleverd.’
De stilte in de kamer was oorverdovend. Diane zag eruit alsof ze een beroerte kreeg. Gregory leek wel door een goederentrein te zijn overreden.
‘Twee miljoen?’ fluisterde hij.
‘Twee miljoen vierhonderdduizend, om precies te zijn,’ zei ik. ‘En omdat ik mijn eigen vermogen van vóór mijn huwelijk heb gebruikt om de LLC op te richten, is elke cent daarvan wettelijk en onbetwistbaar van mij. Het is geen gemeenschappelijk bezit. Het is niet jouw geld. Het is van mij.’
Gregory stond op, zijn handen trilden. « Maar… we zijn een team, Clara. Dit geld… het zou het bedrijf kunnen helpen. Ik zit in een liquiditeitsprobleem vanwege de… »
‘Een team?’ Ik lachte, en mijn lach klonk scherp en koud. ‘Is dat de reden waarom je mijn kaarten een uur geleden hebt geblokkeerd? Is dat de reden waarom je zei dat ik om ‘tampongeld’ moest smeken?’
Ik stond op en liep naar de boekenplank, waar ik een klein, leren notitieboekje uit pakte.
‘Voordat we over de toekomst praten,’ zei ik, ‘moeten we eerst een audit uitvoeren van de afgelopen zes maanden. En ik heb zeer, zeer gedetailleerde gegevens bijgehouden.’
Gregory’s ogen werden groot toen ik het boek opende. Hij wist niet dat ik maandenlang niet alleen huisvrouw was geweest. Ik was getuige geweest.
Hoofdstuk 4: Het register van beledigingen
Ik begon te lezen.
’14 september,’ zei ik, mijn stem echoënd door de stille kamer. ‘Gregory, je hebt tegen je partner, Mark, gezegd tijdens een drankje dat ik ‘gedomesticeerd’ was. Je zei, en ik citeer: ‘De truc met een vrouw als Clara is om haar te laten vergeten dat ze ooit een brein had. Als ze eenmaal afhankelijk zijn van je portemonnee, doen ze alles om die levensstijl te behouden. »
Gregory werd grauw en bleek. « Ik zei gewoon… kleedkamerpraat, Clara. Ik meende het niet. »
’22 oktober,’ vervolgde ik, hem negerend. ‘Diane, je zei tegen me, terwijl ik de keuken aan het schoonmaken was, dat ik ‘dankbaar’ moest zijn dat Gregory niet met een meisje uit zijn eigen sociale kring was getrouwd. Je zei dat ik ‘niets meer was dan een veredelde dienstmeid met een ring’.’
‘Ik probeerde je juist te helpen bescheiden te blijven!’ siste Diane, hoewel haar bravoure afbrokkelde.
‘5 november,’ las ik verder, mijn hart verhardde bij elk woord. ‘Gregory, je hebt 50.000 dollar van onze gezamenlijke spaarrekening overgemaakt naar een privérekening op de Kaaimaneilanden. Je dacht zeker dat ik de melding op de tablet niet had gezien. Je was je eigen ontsnappingsplan aan het voorbereiden, nietwaar? Voor het geval ik ‘me niet meer goed zou gedragen’.’
De kamer voelde nu klein aan, het gewicht van hun verraad stapelde zich op als stenen.
‘Ik heb opnames van drie maanden,’ zei ik, terwijl ik mijn telefoon omhoog hield. ‘Elke keer dat je me kleineerde. Elke keer dat jij en je moeder samenspanden om me nog verder te isoleren. Ik heb je sms’jes, Diane – die waarin je tegen je vriendin Margaret zei dat je ‘er bijna’ voor had gekozen om Gregory mij te laten vervangen door dat Patterson- meisje, omdat haar vader betere connecties heeft.’
