Hoofdstuk 5: De verdrijving van de slang
‘Ze blijft,’ zei Gregory, hoewel zijn stem weinig overtuiging uitstraalde. ‘Clara, je kunt mijn moeder niet zomaar het huis uitgooien.’
‘Ja,’ antwoordde ik, terwijl ik een document uit de map pakte die ik onder de stoel had bewaard. ‘Dit is een formele kennisgeving van beëindiging van het verblijf. Aangezien er geen huurcontract is en ze geen cent heeft bijgedragen aan het huishouden, is ze wettelijk gezien een gast. Een gast wiens uitnodiging is ingetrokken.’
Ik keek naar de verhuizers. « Heren, de gastensuite is de eerste deur rechts bovenaan de trap. Alles in die kamer moet ingepakt en in de verhuiswagen geladen worden. Nu meteen. »
Toen de mannen in beweging kwamen, slaakte Diane een geluid dat half snik, half gil was. Ze draaide zich naar Gregory en greep zijn arm vast. ‘Ga je dit… deze vrouw me als vuil laten behandelen? Ik ben je moeder!’
Gregory keek me aan, zijn ogen op zoek naar het onderdanige meisje met wie hij dacht getrouwd te zijn. Hij vond alleen de accountant die al zijn zwakheden kende.
‘Gregory,’ zei ik zachtjes, ‘als zij vandaag niet vertrekt, vertrek ik vandaag. En ik vertrek niet zomaar. Ik neem de opnames, de logboeken van je verborgen offshore-rekeningen en het bewijs van je poging tot handel met voorkennis in het Riverside-project rechtstreeks mee naar de SEC en een echtscheidingsadvocaat. Je behoudt je bedrijf, maar je zult het vanuit een gevangeniscel of een faillissementsrechtbank moeten doen.’
De lucht ontsnapte met een scherp gesis uit Gregory’s longen. Hij keek naar zijn moeder en maakte toen langzaam haar vingers van zijn arm los.
‘Mam,’ fluisterde hij, ‘misschien is het het beste als je even naar het hotel gaat. Gewoon tot de gemoederen wat bedaard zijn.’
“Gregory! Nee!”
‘De vrachtwagen staat klaar, Diane,’ zei ik, wijzend naar de deur. ‘Zorg dat ze je er niet uit hoeven te dragen. Dat zou zo ordinair zijn.’
Het volgende uur was een hectische periode. Vanaf het balkon keek ik toe hoe Diane’s designkoffers en antieke kaptafels uit mijn huis werden gesjouwd. Ze schreeuwde tot het allerlaatste moment beledigingen naar me, noemde me een « geldwolf » en een « manipulator ». Ik keek toe, met een glas gekoelde Sancerre in mijn hand, en voelde hoe de last van de afgelopen zes maanden verdween met elke doos die de drempel overging.
Toen de vrachtwagen eindelijk wegreed en Diane Bennett uit mijn leven verdween, voelde het huis vreemd genoeg groot en stil aan. Gregory zat op de trap, met zijn hoofd in zijn handen.
‘Ik ben alles kwijt, hè?’ vroeg hij.
‘Nee,’ zei ik, terwijl ik naar hem toe liep en voor hem ging staan. ‘Je hebt geen excuses meer. Je hebt de controle verloren. Maar je vrouw ben je nog niet kwijt. Tenminste, nog niet.’
Hij keek op, een sprankje hoop flikkerde in zijn ogen. « Blijf je? »
‘Ik blijf bij u onder een nieuw contract,’ zei ik. ‘En de voorwaarden zijn niet onderhandelbaar.’
Ik gaf hem een nieuw vel papier. Het was nog geen scheidingsaanvraag. Het was een routekaart.
