Hoofdstuk 3: De gok aan de rivier
Gregory kwam dreigend op me afgestormd, zijn gezicht diep en alarmerend paars gekleurd. Achter hem stond Diane, haar ogen schoten door de kamer alsof ze de bron van de onzichtbare aardbeving zocht.
« De bank heeft mijn zakelijke kredietlijn geblokkeerd! » schreeuwde Gregory. « Ze hebben het over een belangenconflict met een LLC waar ik nog nooit van gehoord heb. Morrison Holdings ? Wat is dat? »
Ik hing de telefoon op en plofte neer in de fauteuil bij het raam, waarbij ik mijn benen kruiste met een geoefende, katachtige gratie. Voor het eerst in jaren voelde ik de oude Clara – de senior consultant – het roer weer overnemen.
‘Ga zitten, Gregory,’ zei ik. Mijn stem was niet luid, maar had een gewicht waardoor hij stokstijf bleef staan. ‘Jij ook, Diane. Dit wordt een lange ochtend.’
‘In dit huis geef je geen bevelen!’ gilde Diane, haar stem klonk zo hard dat het glas ervan brak. ‘Je bent een straatarm meisje dat we uit liefdadigheid in huis hebben genomen!’
‘Liefdadigheid?’ Ik kantelde mijn hoofd. ‘Noem je dat wonen in mijn logeerkamer en eten van het eten dat ik betaal met het huishoudbudget dat ik zo slim heb weten te optimaliseren? Ga zitten.’
Tot mijn verbazing liet Gregory zich op de bank zakken. Hij leek minder op een industriële grootmacht en meer op een man die zich net realiseerde dat hij op een valluik stond.
‘Zes maanden geleden,’ begon ik, ‘besefte ik dat dit huwelijk geen partnerschap meer was. Het was een vijandige overname. Jij wilde een afhankelijke, Gregory. Je wilde iemand die je kon uithongeren tot gehoorzaamheid. Dus besloot ik terug te keren naar mijn roots. Ik besloot weer aan het werk te gaan.’
‘Je bent dit huis niet uit geweest!’ wierp Gregory tegen.
‘Het internet is een geweldige uitvinding,’ antwoordde ik. ‘Ik heb contact opgenomen met Thomas Rodriguez . Hij heeft me geholpen een LLC op te richten – Morrison Holdings – onder mijn meisjesnaam en met de $200.000 die ik in dit huwelijk heb ingebracht. Bezittingen die, volgens de huwelijksvoorwaarden waar u op stond, mijn privébezit blijven.’
Gregory deinsde achteruit. Hij was de ijzersterke clausules vergeten waarmee hij zijn bouwimperium had beschermd.
‘Ik ben klein begonnen,’ vervolgde ik. ‘Maar toen hoorde ik je met je partners praten over het Riverside Development- project. Je was zo arrogant, je schepte op over de tip die je had over de nieuwe snelweguitbreiding. Je dacht zeker dat ik niet luisterde terwijl ik je whisky inschonk.’
“Dat was vertrouwelijke informatie!”
‘Het was openbaar bekend als je wist waar je moest zoeken in de archieven van de stadsplanning,’ corrigeerde ik. ‘Ik heb mijn onderzoek gedaan. Ik zag dezelfde kans als jij, maar ik handelde sneller. Ik heb mijn spaargeld gebruikt om twee maanden voordat jij een bod uitbracht een belang van 30% in de belangrijkste grondbezittersgroep te kopen. Ik kocht in op een laag pitje. Jij kocht in op de allerduurste prijs.’
Gregory opende zijn mond, maar er kwam geen geluid uit.
‘De snelweg is vorige maand officieel goedgekeurd,’ zei ik met een lichte glimlach op mijn lippen. ‘De projectontwikkelaars hebben vanochtend het hele perceel gekocht. Mijn belang van 30%, beheerd via Morrison Holdings , heeft zojuist een nettowinst van twee miljoen dollar opgeleverd.’
De stilte in de kamer was oorverdovend. Diane zag eruit alsof ze een beroerte kreeg. Gregory leek wel door een goederentrein te zijn overreden.
‘Twee miljoen?’ fluisterde hij.
‘Twee miljoen vierhonderdduizend, om precies te zijn,’ zei ik. ‘En omdat ik mijn eigen vermogen van vóór mijn huwelijk heb gebruikt om de LLC op te richten, is elke cent daarvan wettelijk en onbetwistbaar van mij. Het is geen gemeenschappelijk bezit. Het is niet jouw geld. Het is van mij.’
Gregory stond op, zijn handen trilden. « Maar… we zijn een team, Clara. Dit geld… het zou het bedrijf kunnen helpen. Ik zit in een liquiditeitsprobleem vanwege de… »
‘Een team?’ Ik lachte, en mijn lach klonk scherp en koud. ‘Is dat de reden waarom je mijn kaarten een uur geleden hebt geblokkeerd? Is dat de reden waarom je zei dat ik om ‘tampongeld’ moest smeken?’
Ik stond op en liep naar de boekenplank, waar ik een klein, leren notitieboekje uit pakte.
‘Voordat we over de toekomst praten,’ zei ik, ‘moeten we eerst een audit uitvoeren van de afgelopen zes maanden. En ik heb zeer, zeer gedetailleerde gegevens bijgehouden.’
Gregory’s ogen werden groot toen ik het boek opende. Hij wist niet dat ik maandenlang niet alleen huisvrouw was geweest. Ik was getuige geweest.
