Maar de werkelijkheid was veel wreder dan ik me had voorgesteld. Mijn telefoon begon onophoudelijk te trillen. Het was niet Daniel. Het waren de geautomatiseerde meldingen van de interne server van Vortex – toegang die ik nog steeds had omdat ik de backend-beveiliging zelf had gebouwd, onder een pseudoniem.
Waarschuwing: Bedrijfsrekeningen geblokkeerd.
Waarschuwing: Salarisverwerking mislukt.
Waarschuwing: Contractbreuk – Onmiddellijke terugbetaling geëist.
In het restaurant kwam de ober, zichtbaar ongemakkelijk, terug naar de tafel met de zwarte Amex Centurion-kaart in zijn hand – de bedrijfskaart.
‘Meneer,’ zei de ober met een lage maar vastberaden stem. ‘Uw kaart is geweigerd. Code 04: Kaart ophalen.’
‘Doe niet zo belachelijk,’ riep Daniel, terwijl hij opstond en de aandacht van iedereen in de zaal op zich richtte. ‘Probeer het nog eens! Ik heb een limiet van tien miljoen dollar! Weet je wel wie ik ben?’
Dan zou de tweede dominosteen vallen. Zijn telefoon zou trillen. Het zou Marcus zijn , zijn financieel directeur, een man die al zweette als de airconditioning op 20 graden stond.
“Daniel…” Aan de andere kant van de lijn zou Marcus snikken. “De rekeningen. Ze zijn bevroren. De belangrijkste investeerder heeft de ‘Bad Boy’-clausule in de schuldovereenkomst geactiveerd. Ze eisen de leningen onmiddellijk terug. We zijn insolvent. De bank sluit de deuren van het hoofdkantoor al af.”
Daniel rende naar het raam, op zoek naar een uitweg, op zoek naar een manier om dit goed te praten. Maar hij keek net op tijd naar buiten en zag een sleepwagen achteruitrijden naar de parkeerplaats van de valetparking. Hij keek toe hoe de haak aan de bumper van zijn geliefde Maybach werd bevestigd.
Het « hotpot »-feestje veranderde in een begrafenis voor zijn ego.
Ik keek nog eens op mijn telefoon. Een sms’je van Marcus aan Daniel, onderschept door mijn systeem: Wie is de investeerder, Daniel? Wie is Bus Route Ventures? Ze maken ons kapot!
Ik keek naar de stippen op de kaart. Daniel had zijn gezin in het restaurant achtergelaten om de rekening te berekenen – een rekening die ze niet konden betalen – en had een taxi aangehouden. Hij haastte zich naar ons appartement. Hij dacht dat hij thuiskwam om zijn nutteloze vrouw uit te schelden. Hij had geen idee dat hij thuiskwam bij de CEO die zijn ondergang had veroorzaakt.
—————
Het appartement was stil. Ik had Leo in zijn wiegje gelegd. Ik zat in de schommelstoel in de woonkamer, het licht was gedimd. Het bescheiden appartement was een ander twistpunt; Daniel haatte het, maar ik had erop gestaan het te behouden. Hij wist niet dat het het enige bezit in zijn leven was dat daadwerkelijk betaald was – door mij.
De voordeur vloog met een enorme klap open.
Daniel strompelde binnen, zijn stropdas los, het zweet druipend van zijn bleke gezicht. Hij zag eruit alsof hij een spook had gezien.
‘Alles is weg! Alles! De bank heeft de rekeningen in beslag genomen, het intellectuele eigendom, de auto!’ Hij liep zenuwachtig door de kamer, trok aan zijn haar en keek wild in de ogen. ‘Wie heeft dit gedaan? Wie heeft zulke macht? Ik was een unicum! Ik stond op de cover van Forbes !’
Ik wiegde de stoel zachtjes heen en weer, het ritmische gekraak was het enige geluid in de kamer. Ik keek hem aan, zonder ook maar iets te voelen. Geen liefde, geen haat, alleen de koude onverschilligheid van een CEO die een incompetente werknemer ontslaat.
“Daniel, jij maakt de baby wakker.”
